ReadyPlanet.com


ฉันก็เคยเป็นนะ "ออแพร์"
avatar
pinpillpin


 สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ ไทยออแพร์คลับ ทุกคน

วันนี้เราจะมาแชร์เรื่องราว การเข้าร่วมโครงการออแพร์ของเราเองนะคะ  จะพูดว่าประสบความสำเร็จมั้ย เราไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ภูมิใจค่ะ ที่ได้ผ่านเรื่องราวต่างๆมาด้วยตัวเอง ประสบการณ์ที่ได้นี้ไม่มีวันลืมแน่นอนค่ะ 

 

ขอแนะนำตัวเองก่อนะคะ ว่าชื่อ ปิ่น เรียนจบ คณะมนุษยศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษ อายุ 24 นะคะ เริ่มจากที่เราเคยไป เวิร์ค แอนด์ ทราเวล ที่อเมริกา ตอนปีสอง (ไม่ได้ไปกับกลุ่มเพื่ือนนะคะ ลุยเดี่ยวโลด) ตอนปีสามไปเที่ยวเกาหลีคนเดียวค่ะ ฮ่าๆ เราไม่ได้เป็นคนลุยๆห้าวๆนะคะ แต่ชอบไปต่างประเทศค่ะ ชอบทีจะเรียนรู้ วัฒนธรรมของประเทศอื่นๆ พอเรียนจบ เราได้ทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง แผนก export ค่ะ ติดต่อลูกค้าต่างประเทศ จริงๆตอนนั้นจบปั๊ปก็ทำงานเลย เลยคิดว่า ชีวิตชั้นแค่นี้เหรอ นั่งในออฟฟิชตั้งแต่เช้าถึงเย็น กลับบ้าน ถ้าเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ตำแหน่งสูงขึ้น คงไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ เลยตัดสินใจว่า ออแพร์นี่แหละ ทางออกทีดีทีสุด ได้อยู่ต่างประเทศ เรียนรู้ ภาษา วัฒนธรรม และได้ค่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆ นี่แหละค่ะ เริ่มต้นของการมาเป็นออแพร์



ผู้ตั้งกระทู้ pinpillpin กระทู้ตั้งโดยสมาชิก โพสต์และแสดงความเห็นเฉพาะสมาชิกเท่านั้น :: วันที่ลงประกาศ 2012-11-08 21:21:52 IP : 178.27.195.79


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (3302795)
avatar
pinpillpin

 หาครอบครัวอย่างไร

ปิ่นหาครอบครัวเองนะคะ เพราะ ไม่ได้จะไปเป็นออแพร์ที่อเมริกา (เคยไปประเทศนี้มาแล้ว บอกตรงๆ ไม่โดนค่ะ)  ดังนั้น ตังเป้าหมายไปที่ประทศอื่นๆ ที่ไม่ใช่อเมริกาค่ะ ได้ยินมาว่า ไม่จำเป็นที่จะต้องมีเอเจนซี่ หาครอบครัวเองได้ เลยลุยเองเลยค่ะ อิอิ

ถ้าถามว่าทำไม ไม่ใช้บริการเอเจนซี่ เพราะ ไม่อยากเสียตังค์ค่ะ ทำเองได้ก็ทำ แต่ตรงนี้ก็มีความเสี่ยงสูงมากค่ะ อยากบอกว่า ต้องใช้วิจารณญาน ในการรับฟัง ใครใคร่จะทำตาม ไม่ว่ากัน แต่เสี่ยงค่ะ เสี่ยงยังไง ค่อยๆอ่านๆ เรื่องราวของปิ่นไปก็จะรู้ค่ะ 


เริ่มแรก เราได้สร้างโปรไฟล์ไว้ สองสามเว็ปไซต์ดังนี้ค่ะ 

www.aupair.com/

www.aupair-world.net/

3www.greataupair.com/

สามเว็ปไซต์นี้ไม่จำเป็นต้องเสียตังค์ ในการเป็นสมาชิกนะคะ แต่ถ้าอยากจะ อัพเกรด สมาชิก เพื่อ จะได้ส่งข้อความหาโฮสได้ จะดีมากค่ะ

ไม่จำเป็นต้อง เป็นฝ่ายถูกเลือก เสมอไป เราเป็นฝ่ายเลือก ได้เหมือนกันค่ะ 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-08 21:43:05 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 2 (3302798)
avatar
pinpillpin

 ประสบการณ์แมทช์

หลังจากมีโปรไฟล์ในเว็ปไซด์ต่างๆแล้ว ก็เช็คทุกวันค่ะ แต่เนื่องจากเราไม่ได้เจาะจงว่า อยากจะไปประเทศไหน เป้าหมายเลยกว้างมากค่ะ

ส่งความสนใจไปหลายครอบครัวมาก แต่ไม่ค่อยเห็นผลค่ะ เราใช้เวลานานกว่าแปดเดือนจนกว่าจะแมทช์ได้ ขอบอกว่าเจอมาทุกรูปแบบเลยค่ะ

ขอเล่าคร่าวๆ เกี่ยวกับครอบครัวที่จำได้นะคะ มีพ้อหม้ายลูกหนึ่งจากเกาหลี ส่งความสนใจมา เราก็ตอบกลับอยู่ระยะนึง ลูกเค้าน่ารักมากๆคะ เปิดกล้องคุยกับเรา ให้ดูเวลาเค้าเล่น ตอนนั้นมีความหวังมากคะ ชอบเกาหลี แต่ออแพร์เกาหลีไม่มีนะคะ ต้องไปวีซ่าอื่น เช่น วีซ่านักเรียน แล้วแอบทำงานเอา เค้าก็บอกว่าจะจ่ายค่าเรียนให้เราหมดทุกอย่างค่ะ รับผิดชอบค่าใช้จ่ายต่างๆ ได้เงินเดือนอีก จำนวนนึง ซึ่งก็เยอะมาก แต่ไปๆมาๆ หัวงูใส่เราค่ะ ก็เลย หมดหวังไปสำหรับเกาหลี

ครอบครัวต่อมา จากสวีเดน 

ครอบครัวนี้เราได้ทำเรื่องไปขอวีซ่าค่ะ ทุกอย่างพร้อมแต่ก็เกิดเหตุการณ์ทำให้ไม่ได้ไปจนได้

เริ่มจาก โฮสพ่อเป็นคนติดต่อเรามานะคะ เค้าเป็นเจ้าของบริษัทค่ะ ข้อเสนอทุกอย่างดีมาก เวลาการทำงาน เงินเดือน ค่าเรียนภาษาเด็กสองคน แต่สุดท้ายโฮสแม่ ไม่อยากให้เราไปค่ะ ทั้งๆที่เราไปขอวีซ่าแล้ว ส่งอีเมล์มาขอร้องเราว่าอย่าไปเป็นออแพร์เค้าเลย โฮสพ่อเป็นคนเจ้าชู้  จากเหตุการณ์นี้ทำให้ชวดไปสำหรับครอบครัวนี้ค่ะ

บอกตรงๆว่า ณ จุดๆนี้ มันท้อไปซะหมด เสียเงินไปทำวีซ่า ทำเอกสาร เข้ากรุงเทพ ต่างๆ สุดท้ายก็ไม่ได้ไป 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-08 22:01:31 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 3 (3302799)
avatar
pinpillpin

 หาเองก็อยากนี้แหละค่ะ ต้องอดทน กรองครอบบครัวเอาเอง สแกรมเมอร์ก็เยอะค่ะ ต้องรู้ทันคนค่ะ ครอบครัวดีๆมีเยอะค่ะ อย่าท้อ 

บางโปรไฟล์ สำหรับพ่อหม้าย ก็ มี แอบวงเล็บ ว่า หาคนที่เป็น secret wife ด้วยค่ะ อันนี้ต้องระวัง  ดังนั้น ตอนเลือกครอบครัวพยายามเลือกครอบครัวที่สมบูรณ์ มีทั้งพ่อ และแม่่ นะคะ 

ถึงตอนนี้ หยุด หาครอบครัวไปสักพักเลยค่ะ เพราะเหนื่อยมาก ทุกอย่างทำเอง คนเดียว แต่ไปๆมาๆ ดวงคนมันจะได้เป็น คนเลี้ยงเด็กค่ะเพื่อนๆ 

ปิ่นมีเว็บไซด์หาเพื่อนที่เป็น ลักษณะ penpals เพื่อแลกเปลี่ยนภาษาค่ะ ได้คุยกับผู้ชายอเมริกันคนนึง ซึ่งกำลังเป็นออแพร์อยู่ทีเยอรมนี

และแล้วก็เริ่มมีความหวังอีกครั้ง เพราะ เขาเต็มใจที่จะช่วยเหลือในการหาโฮสครั้งใหม่ 

หลังจากนั้น เราก็เริ่มต้นหาโฮสใหม่อีกครั้งนึงค่ะ เริ่มจากศูนย์ใหม่ โดยการเขียนโปรไฟล์ใหม่ จาก การฟังประสบการณ์ของเพื่อนอเมริกันคนนี้

ประเทศเยอรมนีช่างน่าไปจริงๆ ตัดสินใจตั้งเป้าหมายไปเยอรมนีค่ะ และประเทศใกล้เคียงที่ใช้ภาษาเยอรมัน ทั้งที่ๆ ไม่มีความรู้ภาษาเยอรมันแม้แต่นิดเดียวค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-08 22:13:35 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 4 (3302803)
avatar
pinpillpin

 โปรไฟล์ใหม่ไฉไลกว่าเดิม

คราวนี้เขียนโปรไฟล์ด้วยภาษาเยอรมันค่ะ และเหลือโปรไฟล์กับแค่ aupair world ที่เดียวค่ะ เพราะ ดีสุดสำหรับเรา ผลออกมาน่าภูมิใจมากค่ะ ครอบครัวจากเยอรมนี ส่งข้อความมาเยอะมากๆ แต่ก็ต้องขอความช่วเหลือจากเพื่อน เสมอ เพราะ แปลไม่ออก ตอบไม่ได้ค่ะ ฮ่าๆ พยายามเลือกครอบครัวที่ใช้ภาษาอังกฤษได้ด้วย แบบนี้จะดีมาก หา อยู่ไม่นานค่ะ เดือนกว่าๆ ก็ได้คุยกับครอบครัวเยอรมัน ครอบครัวนึง มี พ่อ ทำงานเป้น เมเนเจอร์ แม่ ตาย ค่ะ ลูกชายคนโต สิบหกปี คนเล็ก สิบสามปี คุยดีมาก ให้ความสนใจกับเรามากกว่าครอบครัวอื่นๆ อยู่ใน หมู่บ้านเล็กๆในมิวนิก 

ตอนแรก ไม่อยากตอบตกลงค่ะ เพราะไม่มีแม่ กลัวมีปัญหา แต่เนื่องจาก เรื่องอื่นๆ เช่น เค้าให้เงินเดือนมากกว่า ครอบครัวอื่น คือ สามร้อยยูโร ปกติ 260 จ่ายค่าเรียนภาษาครึ่งนึง ค่ารถไปเรียน เด็กๆโตแล้ว ไม่น่าจะยาก (ขอบอกว่าความคิดนี้ผิดถนัดค่ะ) 

สุดท้ายก็ แมทช์

วันนี้พอก่อนนะคะ ค่อยมาเขียนเพิ่มค่ะ เรื่องแน่น เรื่องเยอะแบบนี้ อยากให้ทุกคนอ่าน และเป็นอุทาหรณ์ค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-08 22:24:21 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 5 (3302804)
avatar
sweetzrose

 รอติดตามนะคะ สู้ๆจ้า

ผู้แสดงความคิดเห็น sweetzrose (rose_kwa_i-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-08 22:51:21 IP : 171.7.93.254


ความคิดเห็นที่ 6 (3302841)
avatar
Tanya

เรื่องน่าสนใจไฉไลมากมายค่ะ

เป็นเรื่องราวที่แตกต่างไปจากการใช้เอเจนซี่ และก็รอ แม็ทช์ รอโฮสต์ แล้วก็บินมา

เป็นชีวิตจริงอีกรูปแบบของอีกหลายๆคน นี้ก็เป็นตัวอย่างทีดีทีมากเล่าให้ฟงนะค่ะ

ดีใจมากๆค่ะ ที่ได้คุณมาเล่าเรื่องค่ะ

 

ผู้แสดงความคิดเห็น Tanya ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-10 00:48:15 IP : 99.253.244.223


ความคิดเห็นที่ 7 (3302842)
avatar
pinpillpin

 มีคนเข้ามาอ่านแล้ว มีกำลังใจเขียนต่อค่ะ ^^ สวัสดีคุณ sweetzrose นะคะ

หลังจากเตรียมเอกสารที่จำเป็นในการขอวีซ่าแล้ว สิ่งหนึงที่สำคัญ ของการเป็นออแพร์เยอรมันคือ การมีความรู้พื้นฐานภาษาเยอรมัน

เพราะ สอบสัมภาษณ์วีซ่าเป็นภาษาเยอรมันนะคะ เราเลือกทีจะเรียนต่อตัวกับติวเตอร์ (ไม่ได้เรียนที่สถาบันเกอเธ่นะคะ) เป็นเวลา สามสิบชั่วโมง

และไม่มีผลสอบ A1 ค่ะ แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี สอบสัมภาษณ์ผ่าน (อันนี้ถ้ามีคนสนใจขั้นตอนการยื่นวีซ่า ยังไงสอบถามเข้ามาได้นะคะ

ยินดีช่วยเหลือค่ะ) ระหว่าง การรอวีซ่า โฮสดีกับเรามาก อีเมล์หาทุกวัน และบอกว่า น้องอยากจะเจอเราเร็วๆ เมื่อไหร่เราจะมา จนในที่สุด

ก็ได้รับวีซ่าค่ะ ระยะ เวลาในการรอ ประมาณ สองเดือนเต็ม ดีใจที่สุด เพราะ หลังจากที่เคยยื่นวีซ่าสวีเดนนั้น ล้มเหลวไปแล้ว แต่ครั้งนี้เราทำสำเร็จ 

เก็บของ จัดกระเป๋า ประมาณ สองอาทิตย์ ก็ได้บิน ซึ่ง ก็หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-10 00:49:46 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 8 (3302844)
avatar
Tanya

เรื่องของน้องรวบรัด กระชับ และ น่าติดตามดีค่ะ

น่าลุ้นว่าตอนนี้ น้องทำอะไร และสุดท้ายอยู่ที่ไหน แต่อย่าเพิ่งเฉลยนะ จะมาตามอ่านไปเรือ่ยๆค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น Tanya ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-10 00:55:39 IP : 99.253.244.223


ความคิดเห็นที่ 9 (3302850)
avatar
pinpillpin

 สวัสดีพี่ธัญญ่านะคะ ขอบคุณสำหรับพื้นที่ดีๆในได้มาแชร์ประสบการณ์ค่ะ

ในที่สุดก็ถึงเยอรมนี

เมื่อทุกอย่างพร้อม ก็ได้เวลาขึ้นเครื่องบิน ดิฉันเลือกบินกับสายการบินอาหรับ ระยะเวลาทั้งหมดประมาณ สิบห้าชั่วโมง (รวมเวลาเปลี่ยนเครื่อง) อ้อดิฉันออกค่าเครื่องบินเองนะคะ เพราะ กฏออแพร์เยอรมัน ไม่จำเป็นที่โฮสจะจ่ายให้ค่ะ) เวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน บนเครื่องบิน ทำเอากินไม่ได้นอนไม่หลับ ตื่นเต้นที่สุด ไม่ได้ตื่นเต้นกับการนั่งเครื่องบิน ไม่ได้ตื่นเต้นกับการไปต่างประเทศ แต่ตื่นเต้นกับการเจอกับครอบครัวนี้ ครอบครัวที่หวังว่าจะใช้ชีวิตหนึ่งปีเต็มร่วมกัน รวมทั้งความกังวลใจว่า ฉันจะเข้ากับครอบครัวนี้ได้หรือไม่ เด็กๆ(ไม่เด็กค่ะ วัยรุ่นแล้ว) จะชอบเราหรือไม่ สภาพแวดล้อมจะเป็นอย่างไร หรือฉันจะมีเพื่อนที่นู่นมั้ย คำถามมากมายที่หาคำตอบยังไม่ได้ สับสนวุ่นวายเต็มหัวไปหมด จนในที่สุด สิบห้าชั่วโมงบนเครื่องก็ผ่านไป ฉันผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองไปอย่างง่ายดาย ถามตอบไม่กีคำถาม และสุดท้าย ฉันก็ได้พบกับครอบครัว พ่อ และเด็กๆ 

ในขณะที่ฉันกำลังตื่นเต้นและไม่รู้จะทำตัวยังไงอยู่นั้้น พวกเขาก็เดินเข้ามาหาฉันด้วยรอยยิ้ม และอ้อมกอดที่อบอุ่นของทุกคน ช่างเป็นเวลาที่น่าจดจำเสียจริงๆ โฮสพ่อ ถามฉันว่า หนาวมั้ย นี่เตรียมเสื้อหนาๆมาให้ สร้างความประทับใจให้ฉันกับครอบครัวนี้เป็นอย่างมาก และฉันก็ขึ้นรถพร้อมพวกเขา เพื่อที่จะกลับ บ้าน บ้านหลังเล็กอันอบอุ่นรอฉันอยู่

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-10 01:30:34 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 10 (3302868)
avatar
H2Ophrik

กำลังตื่นเต้น  ลุ้นอยู่ค่ะ  

ผู้แสดงความคิดเห็น H2Ophrik (H2Ophrik-at-gmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-10 14:26:09 IP : 183.89.249.169


ความคิดเห็นที่ 11 (3302877)
avatar
sweetzrose

 เข้ามาลุ้นด้วยคนค่ะ เรื่องน่าตื่นเต้น เหมือนอ่านนิยายเลย ขอชมด้วยค่ะพิมพ์ถูกหลักภาษา อ่านง่ายดี

ผู้แสดงความคิดเห็น sweetzrose (rose_kwa_i-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-10 18:00:50 IP : 14.207.131.49


ความคิดเห็นที่ 12 (3302905)
avatar
pinpillpin

 ขอบคุณที่เข้ามาติดตามกันนะคะ 

ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ 

เมื่อถึงบ้านทุกคนช่วยกันขนของลงจากรถและพาฉันเข้าบ้าน บ้านหลังนี้

หลังไม่ใหญมาก คิดในแง่ดีไว้ว่าจะได้ ไม่เหนื่อยทำความสะอาดมาก

อ้อ ออแพร์เยอรมัน มีหน้าที่แบ่งเบาเรื่องงานบ้านด้วยนะคะ คือทำ 30

ชั่วโมงต่อสัปดาห์ รวมเวลาเลี้ยงเด็กและทำงานบ้านด้วย หลังจากเดิน

เข้าบ้านก็เจอแมวตัวหนึ่ง ซึ่งโฮสต์ไม่เคยบอกฉันมากก่อนว่ามีแมว

ฉันรู้สึกเคืองเรื่องนี้นิดหน่อย เพราะตัวฉันนั้นไม่ชอบแมว (ขออภัยคนรั

แมวไว้ ณ ตรงนี้ด้วยนะคะ พอดีกลัวแมวมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ) แต่จะทำ

ไงได้ละ สุดท้าย ก็ขนของขึ้นไปบนห้อง ห้องใต้หลังคา (ดีนะที่ไม่ใช่

ห้องใต้บันไดเหมือนในแฮร์รี่ พอตเตอร์ ฮ่าๆ) ห้องของฉันอยู่ชั้นสาม

บนสุด แหงละก็ห้องให้หลังคานิ ฉันชอบห้องๆนี้มาก ห้องกว้างขวาง

มีทีวี วิทยุ โซฟา แต่สิ่งที่ไม่มีคือห้องน้ำส่วนตัว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉัน

ชอบห้องนี้น้อยลงเลย เดี๋ยวลงรูปให้ดูนะคะ สุดท้ายหลังจากทาน

อาหาร ที่โฮสต์พ่อทำขึ้นมาอย่างง่ายๆ ก็ถึงเวลาพักผ่อน และวันแรก

ก็จบลงด้วยความประทับใจ

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-11 20:22:06 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 13 (3302906)
avatar
pinpillpin

 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-11 20:55:36 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 14 (3302907)
avatar
pinpillpin

 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-11 21:11:19 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 15 (3302909)
avatar
pinpillpin

อาทิตย์แรกก็เริ่มเจอปัญหา

เนื่องจากเป็นช่วงเวลาปิดเทอมพอดี เด็กทั้งสองจึงอยู่บ้าน

เราใช้เวลาอาทิตย์ในอาทิตย์นี้ทำความรู้จักกัน สาวน้อยพา

ฉันไปที่ห้องของเธอ เพื่อจะอวดรูปจัสติน บีเบอร์ ที่เบียดแน่น

เต็มไปทั่วกำแพงและเพดานห้อง  อ้อใช่สิเขาอายุสิบสามปีแล้ว

เริ่มเป็นวัยรุ่น ชื่นชอบ (หรือคลั่ง)ดารา เป็นแล้ว กล้าแสดงออก

ในกลุ่มเพื่อน ในความเป็นจริง เธอช่างแตกต่างกับสื่งที่ฉันคิดซะ

เหลือเกิน นึกว่าจะเป็นเด็ก เรียบร้อย แต่ก็เอาเถอะ ชั้นก็จะพยายาม

เป็นพี่สาวที่ดีของเธอให้ได้ ทั้งอาทิตย์ชั้นก็ยุ่งวุ่นวายกับการเรียนรู้

การทำงานบ้าน การใช้เตาอบ เตาไฟฟ้า เครื่องซักผ้า เครื่องปั่นผ้า

กับโฮสต์พ่อ ช่วยเขาทำอาหาร ออกไปเดินเล่นกับ สาวน้อยบ้าง

เล่นเกมส์กับเธอบ้าง ฉันเริ่มจะมองเห็นข้อเสียอะไรหลายๆอย่าง

อันดับแรก ฉันไม่มีตารางงาน แน่นอนว่าเราตกลงกันก่อนที่ฉันจะมา

แต่คำตอบที่ฉันได้คือ อย่าคิดว่ามาทำงานเลยช่วยเหลืองานบ้านบ้าง

เด็กไปเรียนก็ ไปเรียนภาษาได้ เด็กลับมาสี่โมง เตรียมอาหาร

ให้เวลาร่วมกันเหมือนครอบครัว แต่พอมาทำจริงๆแล้ว มันไม่เวิร์คเล

ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรตอนไหน เวลาไหนฉันควรมีเวลาส่วนตัว

เวลาไหนจะได้พัก ดังนั้นเวลาทั้งวันตั้งแต่ตื่นนอนยันเข้านอน

ฉันจึงใช้ร่วมกับพวกเขาตลอดเวลา เช่น ตอนเช้าทานอาหารด้วยกัน

ฉันเก็บโต๊ะ ทำความสะอาด เด็กๆดูทวี เล่มเกมส์ ก็ทำด้วย

เที่ยงมาเตรียมอะไรง่ายๆให้เด็กๆทาน ทำความสะอาดอีกครั้ง ซักผ้า

ตากผ้าบ้าง ไปว่ายน้ำบ้าง ตกเย็น ทำอาหาร ทานข้าวร่วมกัน

ดูทีวีร่วมกันถึงดึก จนเข้านอน จนทำให้ฉันคิดว่า เอ๊ะ แบบบนี้มันใช่เหรอ

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-11 21:35:00 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 16 (3302970)
avatar
zompoy_blossom

 รออ่านอยู่นะค่ะ^^

ผู้แสดงความคิดเห็น zompoy_blossom (zompoy_piyada-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-12 23:32:29 IP : 171.4.99.122


ความคิดเห็นที่ 17 (3303031)
avatar
pinpillpin

ปัญหาเริ่มรุมเร้า

จนแล้วจนรอดฉันก็ไม่มีตารางงาน รู้แค่ว่าต้องตื่นแต่เช้า มาทำแซนด์วิสใส่กล่องให้เด็กๆไปทานที่โรงงเรียน พ่อเด็กก็ออกไปทำงาน ดังนั้น พอทุกคน ออกจากบ้าน บางครั้ง ฉันก็กลับขึ้นไปนอน หรือ เล่นคอมในห้องของฉัน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขนัก รู้สึกหวาดระแวง เหมือนคนอู้งานที่แอบหนีงานมา แต่จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้ เพราะเวลาส่วนนี้ควรจะเป็นเวลาที่ฉันออกไปเรียนภาษา แต่คอร์สภาษา ยังไม่เปิด ต้องรอเป็นเดือน

 

บางครั้งที่โฮสต์กลับบบ้านตอนกลางวัน มาเอางาน หรือทานข้าว ฉันสังเกตว่าเขาเหมือนจะไม่ค่อยพอใจถ้า เขารู้ว่าชั้นใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนห้อง แต่จะให้ฉันทำอะไรหล่ะ ในเมื่อฉันทำงานบ้านที่คิดว่าควรทำเสร็จหมดแล้ว 

 

ฉันรู้สึกเริ่มอึดอัดมาก เขาไม่บอกว่าฉันจะต้องทำอะไรในหนึ่งๆวัน แต่พอฉันไม่ได้ทำบางอย่าง คนพ่อก็ดูเขาก็ดูโมโหร้ายกับฉันนัก เช่น ถึงวันที่ รถเก็บขยะ มาเก็บขยะสด เขาคาดหวังว่าฉันต้องเอาถังขะไปไว้ที่หน้าบ้าน แต่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านั่นเป็นหน้าที่ของฉัน และไม่รู้ด้วยว่ารถมาวันไหนบ้าง (ขยะแต่ละประเภทรถมาเก็บคนละวันกันค่ะ) ฉันไม่รู้ว่าต้องให้อาหารแมวหรือไม่ บางครั้ง ฉันให้แล้วลูกเขาก็ให้อีกรอบ นั่นก็เป็นความผิดของฉันอีก 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-14 03:51:57 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 18 (3303032)
avatar
pinpillpin

 ทุกสิ่งทุกอย่างฉันต้องทำ

ผ่านไปสองสามอาทิตย์ ฉันก็เริ่มตระหนักว่า เออ ทำให้หมดทุกอย่างนี่แหละ จะได้ไม่ต้องมาบ่นอีก ดังนั้นในหนึ่งวัน ตารางของฉันจึงเป็นดังนี้

- ทำอาหารใส่กล่องตอนเช้า 

-พอทุกคนออกจากบ้านทำความสะอาด

-เที่ยงมาคนเล็กกลับมาทานข้าวที่บ้าน ทำอาหารเที่ยง

-ใช้เวลาอยู่กับเธอจน พ่อและพี่ชายกลับมา

-ทำอาหารเย็น

-เก็บโต๊ะอาหาร ล้างจาน

-ดูทีวี หรือหนังกับครอบครัวจนเข้านอน

บางวันโฮสต์พ่อไม่อยู่ พี่ชายก็จะครอบครองทีวีด้านล่างเพื่อดูบอลกับเพื่อน สาวน้อย ก็ขอมาดูทีวีที่ห้องของฉันแทน แรกๆฉันก็เต็มใจให้เธอมาดู แต่เธอก็ดูจนถึง 4-5 ทุ่ม เกือบทุกครั้ง ฉันไม่มีเวลาส่วนตัวเลย ทำงานทั้งวัน แล้วยัง ไม่มีความเป็นส่วนตัวอีก บางครั้งฉันก็ปล่อยให้เธอดูทีวีคนเดียว แล้วตัวฉันก็แชทกับเพื่อน แต่ก็ไม่วาย เธอมานั่งดูฉันแชทกับเพื่อน แล้วถามว่า ใครเหรอ สุดท้ายเธอก็มานั่งแชทกับเพื่อนฉันแทน ณ จุดๆนี้ฉันก็ยังทนต่อไป

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-14 04:04:56 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 19 (3303034)
avatar
pinpillpin

 เริ่มไม่ไหวแล้วแหละ

 

และแล้วก็ถึงวันจ่ายตังค์ เราตกลงกันไว้ว่า เขาจะจ่ายให้ฉัน สองครั้งในหนึ่งเดือน ครั้งละ 150 ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร วันนี้เขาเอาตังค์ใส่ซองสีขาวมาให้ ฉันเก็บใส่กระเป๋าด้วยความดีใจ พอเสร็จงาน ฉันเปิดซองเงินเดือนก้อนแรก ด้วยความตื่นเต้น ปนดีใจ

 

แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เขาจ่ายเงินให้ฉันเพียง 75  euro  ครึ่งหนึ่งจากที่ควรจะได้  ตื่นเช้ามา ฉันหาเวลาเหมาะๆ เพื่อคุยกับโฮสต์พ่อเรื่องนี้ สุดท้าย เขาบอกฉันว่า ก็อาทิตย์แรก เธอไม่ค่อยได้ทำอะไร ฉันช่วยเธอทำงานตลอด ถือว่าเป็นการฝึกงานแล้วกัน ฉันกลับมาตั้งหลักอย่าง งงๆ ทีฉันทำไปทุกอย่างอาทิตย์แรก (แทบตาย) ฉันไม่ได้อะไรเลยเป็นสิ่งตอบแทน เขาไม่แฟร์เลย โกรธและเซงที่สุด

และสิ่งอื่นๆด้วยที่ทำให้ ท้อแท้มากขึ้น คือ ฉันทำอาหารสามครั้งต่อวัน ทำทุกสิ่งอย่าง ซื้อของ ทำความสะอาด ซักผ้า รีดผ้า ดูแลแมว ทำงานมากกว่า แปดชั่วโมงต่อวัน ช่างบั่นทอนกำลังใจเหลือเกิน ฉันพยายามคิดบวกว่า ฉันไม่ควรยอมแพ้อะไรง่ายๆ ยังไม่อยากกลับไปขายขี้หน้าใคร ที่ไทย แต่สุดท้าย ปัญหาอื่นๆก็ตามมา

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-14 04:19:23 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 20 (3303068)
avatar
sweetzrose

 รออ่านอยู่ค่ะ จขกท.ทำบล๊อกรึป่าวคะ จะได่ติดตามด้วย อิอิ

ปล.แต่โฮสไม่แฟร์เลยจริงๆ น่าเขกกะโหลกมาก โรสนะถ้าทำงานเหนื่อย โอเค เรารับได้ ถ้าได้เงินตามที่ควรจะได้ เหนื่อยไม่ว่าเพราะเข้าใจว่ามัยเป็นงาน

 

ผู้แสดงความคิดเห็น sweetzrose (rose_kwa_i-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-14 19:37:40 IP : 14.207.131.49


ความคิดเห็นที่ 21 (3303108)
avatar
pinpillpin

 ไม่มีบล็อกค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาตลอดนะคะ

และเราก็คุยกันคนละภาษา

จากที่กล่าวไปตั้งแต่ต้นว่า ดิฉันมีความรู้ภาษาเยอรมันจากแค่ สามสิบชั่วโมงที่เรียนมา ตัวน้องเองพูดภาษาอังกฤษได้เล็กน้อย คนพ่อพอสื่อสารได้บ้าง เขาอยากให้ฉันสอนลูกของเขาพูดภาษาอังกฤษ แต่สุดท้ายทุกคนในบ้านก็คุยกันแต่ภาษาเยอรมัน ซึ่งฉันเข้าใจได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น โรงเรียนก็ยังไม่เปิด

ทุกคนก็หงุดหงิดเหลือเกินที่ฉันไม่ค่อยจะเข้าใจพวกเขา หรือพวกเขาเองก็ฟังฉันไม่รู้เรื่อง มีหลายครั้งที่สาวน้อยนินทาฉันต่อหน้า เพราะคิดว่าฉันไม่เข้าใจ ฉันก็ฟังไม่ออกทั้งหมดหรอกนะ แต่เวลามีคนว่าเรา เราสามารถรับรู้ได้จากสีหน้าและท่าทางต่างๆ ฉันนั่งฟังเธอนินทาฉันต่อหน้า อย่างสนุกปาก ฉันได้แต่นั่งเงียบทำเป็นไม่รู้เรื่องไป

มีครั้งหนึ่งฉันทำอาหารเย็น ซึ่งเป็นอาหารไทย ฉันเลือกทำกับข้าวสองแบบ อย่างแรกเป็นแพนงไก่ ฉันใช้เครื่องแกงสำเร็จรูปของโลโบ้ที่นำมาจากไทย แต่พอทำเสร็จ รสชาติออกมาค่อนข้างเผ็ด ฉันบอกเธอว่าอันนี้มันเผ็ด ให้ทานอีกอันนึง เธอก็บอกว่า อยากลองชิม เมื่อเธอชิมแล้ว ปรากฎว่า มันเผ็ดมากสำหรับเธอ ฉันสังเกตสีหน้าของเธอแล้วก็รู้ว่า เธอไม่พอใจมากๆ ที่ฉันทำอาหารนี้ขึ้นมา เธอพูดกับพ่อเธอ เป็นภาษาเยอรมัน ซึ่งเดาได้เลยว่า กำลังว่าฉันอยู่ แล้วเธอก็ไม่ทานอาหารต่อ

ฉันเสียใจเป็นที่สุด นึกถึงตอนที่เราเป็นเด็ก ที่แม่ทำอาหารที่เราไม่ชอบ แล้วเราก็ไม่ยอมทาน ตอนนี้รู้แล้วว่าแม่รู้สึกอย่างไร อาหารแต่ละอย่างกว่าจะทำขึ้นมาได้ ต้องใช้เวลาแค่ไหน แค่คนทานกลับมองไม่เห็นคุณค่า อันนี้ฉันไม่ชอบ ฉันไม่กิน ฉันนั่งร้องไห้อยู่ในห้อง โทรหาแม่ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แม่ฟัง แม่ก็บอกได้แค่ว่า ทนๆไปก่อน เดี๋ยวก็ดีเอง แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆ

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-15 01:16:39 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 22 (3303109)
avatar
pinpillpin

 แล้วฉันก็แอบหาครอบครัวใหม่

ตั้งแต่เขาไม่จ่ายเงินให้ฉันอาทิตย์แรกแล้ว เพื่อนออแพร์ของฉันแนะนำว่า หาครอบครัวใหม่เถอะ แต่ฉันก็ยังจะดึงดันไม่อยากเปลี่ยนครอบครัว แต่ครั้งนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ อยากจะลองหาครอบครัวใหม่

แล้วฉันก็ทำโปรไฟล์ขึ้นมาอันใหม่ อีเมล์ใหม่ ตามคำแนะนำของเพื่อนว่า ถ้าโฮสต์มาเห็น อาจจะทำให้เขาโกรธได้ (เพราะหลังจากที่อยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือน คนในครอบครัว มีปากมีเสียง ทะเลาะกันใหญ่โตมาหลายครั้ง มันทำให้ฉันกลัวเหลือเกินที่จะมีเรื่องเกิดขึ้น) เราแอบหาครอบครัวกันอย่างลับๆ

ซึ่งของแบบนี้มันก็ต้องใช้เวลา ฉันซึงต้องทนอยู่ไปก่อน ไม่มีความสุขเลย สาวน้อยก็กร้าวราวกับฉันมากขึ้นทุกวัน ฉันเริ่มรู้สึกเหมือนคนใช้ในบ้าน เพราะพวกเขาโตแล้วไม่ต้องการความดูแลจากฉัน ฉันทำหน้าที่ำความสะอาด ทำกับข้าว จ่ายตลาด เหมือนคนใช้ดีๆนี่เอง

เธอตะคอกใส่ฉันว่าไปเปิดประตูช้า เวลาเธอกลับมาจากโรงเรียน ว่าฉันว่าทำไมไม่ไปเปิดประตูให้เพื่อนของเธอ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ที่ไม่ทำเพราะ มันไม่ใช่หน้าที่ของฉัน ฉันไม่ใช่คนใช้ และพวกเธอก็สามารถทำสิ่งเหล่านั้นเองได้

ฉันอยากจะเก็บของออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด ฉันไม่ชอบทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เลย แต่บ้านหลังใหม่ก็ยังหาไม่ได้ และเพื่อนแนะนำว่า อย่างน้อยอยู่ให้เต็มเดือนครึ่ง จะได้รับเงินค่าจ้าง ครึ่งเดือน คนพ่อเขาสังเกตได้ว่า ฉันดูเงียบลงไป ไม่ร่าเริงเหมือนปกติ ฉันบอกแค่ว่าฉันคิดถึงบ้าน เพราะ เขาเป็นคนโมโหร้าย กลัวจะมีเรื่องกันไปปล่าวๆ ณ ตอนนี้ถ้าฉันมีเอเจนซี่ ฉันคงมีที่พึ่งไว้คอยปรึกษา มีคนมาคุยกับที่บ้านให้ ก็คงจะดี แต่ตอนนี้ฉันมีแค่เพื่อนคนเดียวที่ยังคอยช่วยเหลือกันตลอดมา ก็คงต้องสู้ต่อไป

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-15 01:37:56 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 23 (3303110)
avatar
pinpillpin

 เบื่ออ่านกันรึยังค่ะ ยังมีเรื่องอีกเยอะค่ะ เรื่องมันแน่น ทรุมทรวง เก็บไว้คนเดียวไม่ได้ ฮ่าๆ แต่อยากบอกว่า เรื่องทุกเรื่อง เกิดขึ้นจริง ไม่ได้เติมแต่งแต่อย่างใด อาจจะฟังดูเหมือนนิยายไปหน่อย อย่าพึ่งเบื่อกันนะคะ

อยากฝากนิดนึงว่า ถ้าคนที่กำลังอ่านเรื่องของปิ่น แล้วเกิดกลัวไม่อยากไปขึ้นมาแล้ว ปิ่นอยากบอกว่า ไปเถอะค่ะ ประสบการณ์นะ มันได้จริงๆ คุณอาจจะไม่โชคร้ายเหมือนปิ่นก็ได้ 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-15 02:13:46 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 24 (3303136)
avatar
SweetieDew

อ่านแล้วได้ข้อคิดเยอะเลยคะ มาเล่าอีกนะค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น SweetieDew ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-15 17:26:27 IP : 183.89.61.15


ความคิดเห็นที่ 25 (3303153)
avatar
zompoy_blossom

 รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค่ะมาแชร์ประสบการณ์เยอะๆค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น zompoy_blossom (zompoy_piyada-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-15 22:08:25 IP : 49.49.28.133


ความคิดเห็นที่ 26 (3303234)
avatar
pinpillpin

 แมทช์ครั้งใหม่

ครั้งนี้ฉันมุ่งเป้าหมายไปที่ ครอบครัวที่มีเด็กเล็กๆ และครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะดีหน่อย และการจราจรสะดวกขึ้น เพราะจากประสบการณ์ที่มีมาจากครอบครัวนี้ ทำให้รู้ว่า คุณสมบัติเล่านี้ น่าจะดีกว่า

และก็มีครอบครัวนึง ให้ความสนใจฉันมา คนแม่เขาดูจะสนใจในตัวฉันมาก เพราะออแพร์คนเก่าของเขากำลังจะกลับประเทศและ ต้องการคนไปแทนที่เธอ เรานัดพบกันหลังจากได้คุยกันผ่านอีเมล์ระยะหนึ่ง ที่ สนามบินในแฟรงค์เฟิร์ต

ครอบครัวปัจจุบันไม่รู้หรอกว่าฉันมาพบกับครอบครัวใหม่ ฉันบอกพวกเขาแค่ว่าฉันไปหาเพื่อน  ดังนั้น แผนการนี้ก็ดำเนินไปอย่างแนบเนียน เราพบกันที่แมคโดนัลด์ คนแม่แต่งตัวหรูหรา และคนพ่อก็เป็นเจ้าของบริษัทแห่งหนึ่ง พวกเขามีลูกสองคน คนโต สิบ ขวบ คนเล็ก เจ็ด ขวบ

ในอีเมล์นั้น เขาแจ้งฉันว่า น้องคนเล็กพิเศษ พัฒนาการช้า แต่เมื่อมาพบกับเขาจริงๆ เขาเป็นเด็กออทิสติก ที่อายุเจ็ดขบแล้ว แต่พัฒนาการยังเด็ก สาม สี่ขวบอยู่ พวกเขาชวนฉันทานอาหาร่วมกัน อย่างเป็นกันเอง ฉันทานมาแล้วจึงนั่งดู เด็กๆทานกัน จากที่ฉันสังเกตุ เด็กคนเล็กต้องการความดูแลอย่างใกล้ชิด เขาสามารถหยิบเฟรนช์ฟรายทานเองได้ ทานเก่งมาก ถ้าพ่อแม่เขาไม่บอกหยุด เขาก็จะทานอยู่ย่างนั้น แบบย้ำคิด ย้ำทำ

ระหว่างนั้น ฉันก็ตอบคำถามจากพ่อแม่ของเด็กๆด้วย พอทานเสร็จ พวกเขาเชิญฉันไปเยี่ยมชมบ้าน  ฉันตอบรับด้วยความเต็มใจ พอถึงที่บ้าน บ้านของพวกเขาช่างหรูหรา บอกได้ถึงรสนิยมที่มีสไตล์ ห้องของออแพร์นั้นแยกออกไปอยู่ข้างหลังบ้าน เขาบอกกับฉันว่าเวลาออแพร์กลับดึก จะได้ไม่รบกวนคนในบ้าน และเป็นส่วนตัว ฉันชอบบ้านของพวกเขามาก ข้อเสนอเรื่องเวลาก็ดี มีตารางอย่างชัดเจน และทำงานไม่เกิน สามสิบชั่วโมงอย่างแน่นอน

แต่ปัญหาเดียวคือ น้องคนเล็ก ฉันไม่ได้รังเกียจอะไรเขาหรอก แต่ฉันค่อนข้างมั่นใจว่า ฉันไม่มีประสิทธิภาพพอจะดูแลเขาได้อย่างแน่นอน เพราะเนื่องด้วยไม่มีความรู้ และน้องเขาก็สื่อสารไม่ค่อยได้ ตัวเราก็ยังสื่สารไม่ค่อยได้ด้วย

สุดท้ายพอกลับมาถึงบ้าน คนแม่ก็โทรมาบอกฉันว่า เสียใจด้วยที่เขาจะไม่เลือกเรา เขาให้เหตุผลว่า เพราะ เราภาษายังไม่ดีพอ จะพาลไปทำให้ลูกของเขา พัฒนาการช้า ขึ้นไปอีก 

มันก็จริงของเขา มันอาจจะดีกว่าที่เขาตอบตกลงด้วยซ้ำ เพราะฉันก็ตั้งใจจะปฏิเสธเขาไปอยู่แล้วแหละ และแล้วก็ต้องมาครอบครัวใหม่ต่อไป

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-17 04:37:07 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 27 (3303295)
avatar
Snook_NL

มาตามอ่่านติดขอบจอค่า 

นุคกำลังจะบินไปอูเทรค เนเธอแลนด์ วันจันทร์นี้แล้ว แอบหวั่นๆ แบบบอกไม่ถูก...

ผู้แสดงความคิดเห็น Snook_NL (dear_nook-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-17 22:46:31 IP : 171.101.120.25


ความคิดเห็นที่ 28 (3303299)
avatar
pinpillpin

 คุณนุคคะ ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เอาใจช่วยนะคะ ^^

ครอบครัวใหม่

ในที่สุดฉันก็หาเจอ ครอบครัวที่น่าจะดีที่สุดสำหรับตัวฉัน ครอบครัวนี้ ประกอบด้วย พ่อ แม่ และ ลูกชายสองคน สี่ขวบ และสองขวบ 

คนแม่เป็นชาวอเมริกัน คนพ่อเป็นคนเยอรมัน มีอาชีพ เป็นหมอ และมีบริษัทส่วนตัวอีกแห่งหนึ่ง เด็กทั้งสอง เป็นเด็กสองภาษา พูดภาษาอังกฤษที่บ้าน และพูดภาษาเยอรมันที่โรงเรียน ดังนั้น พวกเขา จึงไม่ค่อยจะมีปัญหากับเรื่องภาษาเยอรมันของฉันนัก

จากที่ดูจากรูปที่โฮสต์แม่ส่งมาให้ บ้านของพวกเขานั้น ใหญ่มากๆ บ้านตั้งอยู่ในใจกลางหมู่บ้าน ซึ่งไม่ไกลจากสถานีรถไฟ และ เหล่าร้านขายของ พวกเขาเคยมีออแพร์มาก่อนแล้วหนึ่งคน และฉันก็สามารถ ติดต่อสอบถามจากออแพร์คนก่อนเกี่ยวกับครอบครัวนี้ได้  ช่างเป็นครอบครัวที่เหมาะเจาะเสียจริงๆ เขาถามฉันว่าทำไมถึงอยากเปลี่ยนครอบครัว ฉันก็บอกไปว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันที่นี่บ้าง พวกเขาก็แลดูจะเห็นใจฉันอย่างยิ่ง

แล้วในที่สุดเราตกลงเวลานัดพบ ในวันสุดสัปดาห์ที่จะถึง เพื่อ พบปะพูดคุย ทำความรู้จักกัน ซึ่งตอนนี้ก็ประมาณ หนึ่งเดือนกับ หนึ่งอาทิตย์ได้แล้วที่ฉันอยู่กับครอบครัว (นรก) นี้ ซึ่งสถานการณ์แแย่ลงๆ ทุกวัน 

ประมาณก่อนถึงวันนัดพบ หนึ่งหรือสองวัน โฮสต์แม่โทรหาฉันอีกครั้ง ยื่นข้อเสนอว่า ทำไมไม่เก็บของเพื่อมาอยู่กับพวกเขาเลยละ นั่นก็แสดงว่า เขาตกลงที่จะรับฉันเป็นออแพร์ (แม้ว่าไม่เคยเจอกันมาก่อน) และแล้วฉันก็ทำสำเร็จ ฉันหาครอบครัวใหม่ได้แล้ว พอกันทีกับครอบครัวเฮงซวยแห่งนี้ แต่ปัญหามีอยู่ว่า แล้วฉันจะบอกกับพวกเขาอย่างไรหล่ะ 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-18 03:43:09 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 29 (3303300)
avatar
pinpillpin

 จดหมายระบายความในใจ

ฉันปรึกษากับเพื่อนออแพร์ว่า ควรจะทำอย่างไรดีกับ สถานการณ์นี้ ทำอย่างไรพวกเขาถึงจะโกรธฉันน้อยที่สุด มีทางเลือกอยู่สองทางคือ ทิ้งจดหมายแล้วแอบหนีออกจากบ้านเลย ตอนครอบครัวยังไม่กลับมา หรือ จะคุยกันต่อหน้าแล้ว  ตกลงกันแล้วค่อยเก็บของออกไป

ทางเลือกทั้งสองทางนั่นก็ร้ายแรงพอๆกัน ฉันกลัวว่าถ้าฉันแอบหนีออกไป เขาอาจจะไปแจ้งสถานทูตและระงับวีซ่าของฉันได้ แต่ถ้าคุยกันซึ่งๆหน้า ฉันกลัวอย่างเดียวคือ เขาจะโมโหมาก และฉันอาจจะโดนทำร้ายได้ 

สุดท้ายฉันเลือกทีจะเขียนจดหมายขึ้นมา หนึ่งหน้ากระดาษ แต่จะมอบให้กับคนพ่อ ด้วยตัวของฉันเอง ในจดหมาย ฉันพยายามเขียนขึ้นมาให้ฟังดูดีที่สุดว่า พวกเขานั้นเป็นครอบครัวที่น่ารัก อบอุ่นครอบครัวหนึ่ง แต่ฉันผิดเองที่ฉันไม่เก่งเรื่องภาษา ทำให้เข้าใจกันลำบาก ซึ่งฉันคิดว่า จะลดความกระทบกระทั่งได้ และในจดหมาย ฉันได้ระบุว่า ฉันจะออกจากบ้านในวันพรุ่งนี้ ขอบคุณทุกสิ่งอย่าง และหวังว่าคงจะยังเป็น ครอบครัวที่มีความรู้สึกดีๆต่อกัน

เพื่อนของฉันถามว่า อยากจะให้เขาอยู่ในเหตุการณ์ด้วยหรือไม่ เพราะเราทั้งสองต่างรู้สถานการณ์ดีว่า อะไรจะเกิดขึ้น ฉันได้แต่บอกว่า ไม่เป็นไร ฉันจะลองทำด้วยตัวของฉันเอง 

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-18 03:59:25 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 30 (3303306)
avatar
sweetzrose

 เข้ามาติดตามเรื่องราวค่ะ น่าติดตามมากจริงๆ

ผู้แสดงความคิดเห็น sweetzrose (rose_kwa_i-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-18 14:00:35 IP : 171.7.115.130


ความคิดเห็นที่ 31 (3303361)
avatar
pinpillpin

 แล้วก็เป็นแบบอย่างที่คิดไว้

เย็นวันต่อมา วันนี้แหละ วันสุดท้ายที่ฉันจะทำงานที่นี่  ฉันทำตัวตามปกติ แต่ก็แน่นอนว่าฉันไม่สามารถ ฝีนตัวเตงให้ยิ้มอย่างมีความสุขได้ แล้วก็ได้แต่รอเวลา.. เวลาที่เหมาะเจาะ จะยื่นจดหมายนี้ให้กับโฮสต์พ่อ  

และแล้วโอกาสก็มาถึง หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็พัก่อนอย่างสบายใจ ฉันเก็บโต๊ะอาหาร ทำความสะอาดครัวจนเสร็จ ฉันก็บอกกับโฮสต์พ่อว่า ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย เรานั่งลงคุยกันในครัว ซึ่งมีแต่ฉันและโฮสต์ ฉันยื่นจดหมายให้เขา ด้วยมือที่สั่นเทา เขาทำหน้ามึนงงเล็กน้อย แล้วก็ก้มลงเปิดจดหมายอ่าน

นาทีระทึกก็มาถึง เขาอ่านไปได้เพียงสาม สี่บรรทัด ก็เงยหน้าขึ้นมาถามว่า นี่อะไร เขียนมาทำไมจดหมาย พูดไม่ได้เหรอ ฉันรู้ว่า ตรงนี้ ฉันก็มีส่วนผิดที่ไม่ค่อยจะพูดอะไรกับเขาตรงๆ นั่นเป็นเพราะ หลายอย่างที่เคยพูดไป มันก็ไม่มีการแก้ไข และที่สำคัญ ฉันคิดว่า พวกเขาไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยส่วนนี้ได้ เด็กวัยรุ่น วัยก้าวราว ก็ย่อมจะเป็นอย่างนั้น 

ฉันตอบได้เพียงว่า แบบนี้ฉันจะอธิบายสิ่งต่างๆได้ดีกว่า และคุณก็สามารถเข้าใจได้มากกว่าด้วย เขาเริ่มหัวเราะขึ้นมาอย่างน่ากลัว พร้อมพูดว่า อยากจะไปเหรอ พวกเราไม่ดีตรงไหน พร้อมโยนจดหมาย นั้นทิ้ง ฉันเก็บจดหมายขึ้นมา มอบให้เขาใหม่ ได้โปรดอ่านเถอะ ฉันบอกทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในนี้แล้ว

เขายอมอ่านต่อไป พร้อมหัวเราะแปลกๆตลอดเวลา ฉันเริ่มกลัวมากขึ้น และเมื่อเขาอ่านไปถึงบรรทัดที่ว่า ฉันจะออกบ้านในวันถัดไป นั่นก็คือพรุ่งนี้ เขาเริ่มตะคอกใส่ฉัน ด่าทอ และเริ่มลำเลิกบุญคุณ ทุกอย่างที่เขาเคยทำเพื่อฉัน เขาบอกว่า เขาต้องดำเนินเรื่องเอกสาร ส่งเอกสารให้ฉัน เพื่อไปขอวีซ่า เขาเตรียมห้องนอนให้ฉัน เขาพาฉันไปเที่ยว ต่างๆนาๆ ฉันได้แต่นั่งเงียบ ไม่กล้าตอบโต้อะไรไป 

ตัวของฉันสั่นเทาด้วยความกลัว ฉันแอบกดโทรศัพท์มือถือ ไปหาเพื่อน เพื่อให้เขาฟังว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง ตอนนี้โฮสของฉันบ้าไปแล้ว เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ตบโต๊ะ ทิ้งจดหมายใส่หน้าฉัน แล้วก็บอกว่า ไม่ต้องรอพรุ่งนี้หรอก ไปซะวันนี้เลย ฉันไล่เธอออกจากบ้าน จะไปไหนก็ไป ฉันไม่ต้องการเธอแล้ว เขาสบถเป็นภาษาเยอรมัน 

ฉันรีบเดินออกมาจากห้องครัว ก็พบเด็กๆทั้งสอง ที่มอง อย่างอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่สนใจ เดินขึ้นไป บนห้อง หวังจะคว้ากระเป๋าแล้วเผ่นออกจากบ้าน เพื่อรักษาชีวิตของฉันไว้

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-19 23:24:20 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 32 (3303363)
avatar
pinpillpin

 วันนี้คือวันที่เร็วร้ายที่สุดในชีวิตของฉัน

หลังจากที่วิ่งถึงในห้อง ฉันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ถามเพื่อนที่อยู่ในสายว่า ฉันควรจะทำอย่างไร เขาพยายามหารอบรถบัส รถไฟ ต่างๆ เพื่อที่ฉันจะได้ออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด เราคุยกันว่าสถานการณ์นี้ร้ายแรงกว่าที่คิดไว้มาก เพราะเราไม่คิดว่าเขาจะไล่ฉันออกจากบ้านคืนนี้เลย

หลังจากนั้นไม่ถึงห้านาที โฮสต์ก็ตะโกนเรียกฉัน ด้วยน้ำเสียงแรงกร้าว ฉันเดินลงไป แต่ก็ยังไม่ตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง ฉันเดาสถานการณ์ออกว่า คนพ่อคงบอกลูกๆแล้วว่า เกิดอะไรขึ้น เพราะทุกคนยืนอยู่ตรงนั้น มองหน้าฉันอย่างกะจะกินเลือดกินเนื้อ พวกเขาคงไปปรึกษากันมาแล้วว่า จะจัดการกับฉันอย่างไร

คนพ่อพูดว่า เก็บของแล้วรีบไสหัวออกไปซะ แต่ก่อนจะไป คืนเงินทุกอย่าง ค่าประกัน เงินเดือน ที่ฉันเคยให้เธอทุกอย่าง คืนมา ฉันตกใจมาก ที่เขาจะทำกับฉันแบบนี้ ฉันบอกว่าฉันจะเอามาจากไหน เขาเขียนใส่กระดาษแผ่นเล็กว่า จำนวนเงินเท่าไหร่ที่ฉันต้องจ่ายคืน ในนั้นมีค่าใช้จ่ายดังนี้ เงินค่าประกัน หนึ่งปี เงินเดือน เดือนครึ่งที่เคยจ่ายให้ฉัน และ เงินค่าลอร์สเรียนภาษาที่ยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำ

ฉันบอกไปว่าฉันไม่มีหรอกเงินมากมายขนาดนี้ ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย เหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง เด็กๆตะโกนด่าฉัน เช่นว่า มึงเอาเงินพ่อกูคืนมา แล้วไสหัวออกจากบ้านซะ อีคนเนรคุณ

มันโหดร้ายมากสำหรับฉันทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกคนเปลียนไป น่ากลัวและโหดร้าย ฉันเริ่มร้องไห้ทำอะไรไม่ถูก โฮสต์พูดว่า ถ้าไม่มีก็ยืมเพื่อนเธอสิ เพื่อนตัวดีของเธอนะ เขาคงคิดว่า เพื่อนเป็นคนเสี้ยมสอนฉันว่าครอบครัวของเขาไม่ดี  

เขารื้อค้นกระเป๋าตังค์ฉัน โชคดีที่ฉันแอบเงินส่วนหนึ่งไว้ที่อื่น เขาหยิบเงินที่มีอยู่ในนั้นไปทั้งหมด เป็นจำนวน 125 ยูโร จากที่ฉันควรจ่ายจาก 600 ยูโร คิดเป็นเงินไทยก็ 25000 บาท แล้วทิ้งท้ายว่า หาเงินที่เหลือ มาจ่ายซะ ถ้าไม่มี ก็อย่าหวังว่า จะได้ออกจากบ้านนี้เลย

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-19 23:59:54 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 33 (3303366)
avatar
Tanya

ปิ่นค่ะ ธัญญ่าไม่ได้ตามอ่านเพราะไปเมกาเยี่ยมโฮสต์ อ่านแล้วก็คิดสงสารไปด้วยจังเลยค่ะ

น้องเป็นคนที่ดี มีความคิดที่ดี โฮสต์นะเขารู้ว่าผิดอยู่เต็มประตูแต่เราเป็นคนหัวอ่อน รู้เลยว่าน้องเป็นคนใจดี ทำให้เขาถือเอาประโยชน์จากเรา

ที่เยอรมันนะถ้าเราคิดว่าเราถูกต้อง และเขาไม่ปฏิบัติตามกฏออแพร์ น้องสามารถโทรไปแจ้งตำรวจได้เลย เพราะตามกฏแล้วน้องก็ต้องทำงานได้เงิน แต่อันี้เงินปรกติก็ยังไม่ได้เลย ตั๋วเครื่องบินเราก็ออกเอง 

 พีอยากช่วยน้องจังเลย แล้วอย่างนี้ น้องจะได้ไปเข้าบ้านใหม่หรือเปล่า ติตตามยังกะละครเลยค่ะนี้ ลุ้น แทน ฮื่อๆ

ผู้แสดงความคิดเห็น Tanya (tanya_aupair-at-yahoo-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-20 03:39:39 IP : 209.195.64.24


ความคิดเห็นที่ 34 (3303367)
avatar
Tanya

ปิ่นค่ะ ธัญญ่าไม่ได้ตามอ่านเพราะไปเมกาเยี่ยมโฮสต์ อ่านแล้วก็คิดสงสารไปด้วยจังเลยค่ะ

น้องเป็นคนที่ดี มีความคิดที่ดี โฮสต์นะเขารู้ว่าผิดอยู่เต็มประตูแต่เราเป็นคนหัวอ่อน รู้เลยว่าน้องเป็นคนใจดี ทำให้เขาถือเอาประโยชน์จากเรา

ที่เยอรมันนะถ้าเราคิดว่าเราถูกต้อง และเขาไม่ปฏิบัติตามกฏออแพร์ น้องสามารถโทรไปแจ้งตำรวจได้เลย เพราะตามกฏแล้วน้องก็ต้องทำงานได้เงิน แต่อันี้เงินปรกติก็ยังไม่ได้เลย ตั๋วเครื่องบินเราก็ออกเอง 

 พีอยากช่วยน้องจังเลย แล้วอย่างนี้ น้องจะได้ไปเข้าบ้านใหม่หรือเปล่า ติตตามยังกะละครเลยค่ะนี้ ลุ้น แทน ฮื่อๆ

ผู้แสดงความคิดเห็น Tanya (tanya_aupair-at-yahoo-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-20 03:40:20 IP : 209.195.64.24


ความคิดเห็นที่ 35 (3303447)
avatar
pinpillpin

 ขอบคุณพี่ธัญญ่า ที่เข้าใจนะคะ อิอิ อีกนิดใกล้จะจบแล้วค่ะ

หลังจากพวกเขาเดินลงไปข้างล่าง ฉันก็เดินกลับเข้าห้อง ถามเพื่อนต่อว่าจะทำอย่างไร เงินนะฉันมีครบตามที่เขาต้องการ แต่ฉันไม่ยอมจ่ายแน่ๆ เพราะ ฉันได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงฉันเอง ฉันไม่ได้ขอเขามา

แต่ตอนนี้เพื่อนบอกว่าจะมาหาให้เร็วที่สุด ฉันช่างมีเพื่อนที่ดี เขารีบออกจากบ้านตอนนั้นเลย ซึ่งก็ประมาณสามทุ่มได้แล้ว กว่าเขาจะมาถึงก็คงถึงเช้า

ฉันนั่งลงอยู่ข้างเตียง เอากระเป๋าทุกสิ่งอย่างมากอดไว้ข้างกาย กลัวว่าพวกเขาจะขึ้นมาอีก มารื้อค้นหาเงินฉันอีก เพื่อนฉัน บอกว่าพอถึงตอนเช้าเขาจะโทรแจ้งตำรวจ และมาพร้อมกับตำรวจในวันรุ่งขึ้น ฉันจึงทำได้แต่นั่งรอ จะนอนก็ไม่กล้า

ร้องไห้ฟูมฟาย เสียใจที่เลือกครอบครัวนี้ ครอบครัวเลวๆมีอยู่จริง ทั้งๆที่ดีกับเราทุกอย่างในตอนต้น แต่ตอนนี้จากหน้ามือ ก็กลายเป็นหลังมือ ฉันนั่งอยู่อย่างนั้น จนถึงเช้าวันใหม่

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-21 19:30:51 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 36 (3303448)
avatar
pinpillpin

ตอนกลางคืนฉันได้ยินเสียงเขาล็อกบ้านอย่างดีเมื่อคืนน คงกลัวฉันจะหนีไป โดยไม่จ่ายตังค์ ฉันก็ไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก ไม่กล้าลงมาจากห้องด้วยซ้ำ กลัวพวกมันดักรออยู่ จนในที่สุด ประมาณหกโมงเช้าวันต่อมา เพื่อนฉันก็มาจริงๆ มาพร้อมกับตำรวจ เพื่อนฉันคงเล่าให้ตำรวจฟังคร่าวๆแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

คนพ่อเรียกฉันลงไปข้างล่าง ฉันรีบลงไป เห็นตำรวจสองคน ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง เพื่อนของฉันไม่ได้เข้ามาภายในบ้าน เพราะโฮสต์ไม่อนุญาต เราได้พูดคุยกันซักพัก ในขณะที่ ตำรวจสวบสวนโฮสต์พ่ออยู่  ฉันเห็นได้จากสีหน้าที่เป็นกังวลของเขา ตอนนั้นฉันคิดอย่างสะใจว่า มึงเจอแน่....เลวนัก...

แล้วตำรวจก็เรียกฉันไปคุย ฉันบอกเขาว่า ฉันทำงานหนักเกินไปที่นี่ ไม่มีวันหยุด ต่างๆนานา ที่ฉันเจอมา ซึ่งก็ดูเหมือนเขาจะเข้าใจ 

สุดท้ายโฮสต์ช่างฉลาดนัก ควักใบสัญญาขึ้นมาว่า ถ้าต้องการจะย้ายครอบครัวหรืออะไรก็ตาม จะต้องแจ้งล่วงหน้าก่อน สองอาทิตย์ จริงๆแล้วก็ไม่มีตรงไหนที่จะต้องเสียค่าปรับหรืออะไร กลับกลายเป็นว่า ตำรวจซึ่งแน่นอนว่าไม่รุ้กฏออแพร์อะไรเลย กลับมาบอกกับฉันว่า เพราะฉันผิดสัญญาดังนั้น ฉันจึงต้องจ่ายเขาไป 

เอาแล้วไง ตำรวจก็เป็นพวกเดียวกันไปซะแล้ว คดีพลิก คนผิดคือฉัน ที่ไม่รักษาสัญญา ตอนนี้หมดหวังแล้วละ ฉันพยายามเถียงว่า เงินฉัน ฉันทำงานแลกมานะ ถ้าฉันคืนไป แสดงว่าเค้าใช้แรงงานฉันโดยไม่จ่ายเงินซักบาทเดียว โฮสต์แสนรุ้ได้ยินแบบนั้นก็คิดคำนวนเงินขึ้นมาใหม่ เอาเงินค่าประกัน ประจำเดือนมาคูณรวมกันทั้งปี บวกค่าเรียนภาษา แถมยังมีการเนี่ยลดให้นะ เหลือ 500 ยูโร 

ฉันบอกว่าไม่มี แล้วสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินจากตำรวจเลยก็คือ มีของมีค่าอื่นๆมั้ยละ ก็จ่ายเขาไปสิ แล้วโฮสต์ตัวดีก็พูดว่า ใช่ๆ เธอมีโน๊ตบุค เครื่องหนึ่ง ตำรวจเฮงซวยได้ยินดังนั้นก็บอกว่า เอาโน๊ตบุคให้เขาซะ

ฉันโกรธจนทำอะไรไม่ถูก คนก็เลว ตำรวจก็เข้าข้างกัน อุตส่าห์เรียกมา ไม่ได้ประโยชน์อะไร ไปเข้าข้างมันอีก ฉันบอกว่า งั้นขอคุยกับเพื่อนที่อยู่ข้างนอกก่อน เผื่อเพื่อนมีจะได้ยืมเงิน

สุดท้ายเพื่อนบอกว่า เป็นแบบนี้แล้วฉันก็คงต้องจ่ายจริงๆ เพราะคนที่บอกให้เราจ่ายคือตำรวจ ถ้าเราไม่จ่าย เราจะมีความผิดอีก ฉันเดินกลับไปจ่ายเงินด้วยความจำทน แค่นี้ใช่มั้ย ฉันไปได้ยัง ตำรวจอนุญาต ให้ไปเอาของได้ โฮสต์พ่อก็แสดงความมีน้ำใจไปยกกระเป๋าช่วยฉัน 

พอพ้นหูตำรวจมันก็ด่าทอฉันเป็นภาษาเยอรมันด้วยความโกรธแค้น ประมาณว่า ตัวแค่นี้ กล้าเรียกตำรวจ มึงคิดว่าตำรวจจะทำไรก็ได้เหรอ พร้อมพ่่นคำหยาบคาย ว่าฉันตลอดทาง ตอนนี้ฉันไม่ฟังอะไรแล้ว มึงอยากเห่าอะไรก็เห่าไป พอกันที ฉันเดินออกมาจากบ้าน บอกลาตำรวจ เดินออกมากับเพื่อนที่ยังใจดีถือกระเป๋าช่วย แต่ก็ยังแอบเห็นตำรวจคุยกับโฮสต์ชั่วต่อ คงเป็นพวกเดียวกันจริงๆ

ฉันน้ำตาปริ่มหน้า เพื่อนบอกว่า อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ ทุกอย่างมันจบแล้ว เริ่มต้นกับครอบครัวใหม่ คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้แล้วละ แล้วเราก็เดินออกไปจากหมู่บ้านนี้ ที่ฉันคงจะไม่กลับมาเหยียบเป็นครั้งที่สอง 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนชั่วๆมีอยู่ถมไป อย่าคิดว่าตำรวจจะช่วยไรคุณได้ ความยุติธรรมมันไม่มีอยู่จริง

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-21 20:01:05 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 37 (3303449)
avatar
pinpillpin

 จบแล้วนะคะเพื่อนๆ ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม รุ้ว่า เรื่องของเราอ่านแล้วมันหดหู่ เอาไว้เป็นอุทาหรณ์นะคะ 

ความจริงก็มีเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวใหม่อยู่ แต่กลัวว่าจะยาวเกินไป เพื่อนๆจะเบื่อกันซะก่อน 

ไว้คราวหน้า รอกระแสเรียกร้อง อิอิ ค่อยมาต่อตอนใหม่นะคะ

ฝากถึงเพื่อนๆออแพร์ ทั้งที่เป็นอยู่ และกำลังจะเป็น เวลาที่คุณเจอปัญหา อย่าได้ไปท้อแท้เลยค่ะ มีหลายคนที่เจอหนักกว่าคุณเยอะ อย่างเช่นเรา แต่เราก็ยังผ่านมันมาได้ อย่างเข้มแข็ง สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ทุกคน

ใครมีคำถามอะไร ถามได้นะคะ ยินดีให้ความช่วยเหลือค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น pinpillpin ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-21 20:08:36 IP : 178.27.195.79


ความคิดเห็นที่ 38 (3303453)
avatar
sweetzrose

 อยากฟังเรื่องราวในครอบครัวใหม่ด้วยค่ะ เล่าเรื่องได้สนุกดี หวังว่าตอนนี้ชีวิตคงแฮปปี ดีนะคะ

ผู้แสดงความคิดเห็น sweetzrose (rose_kwa_i-at-hotmail-dot-com) ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-21 20:26:34 IP : 171.6.135.84


ความคิดเห็นที่ 39 (3303765)
avatar
Tanya

เรียกร้องค่ะ ช่วยมาเล่าต่อค่ะ มันส์มากกกกกกก จบแล้วอะ อยากรู้ต่อว่าไปบ้านสองเป็นงัย 

แปลว่าต้องมีความสุขดีแน่เลย อิๆ เลยไม่มาเล่าต่อ พี่ดีใจด้วยจ้า

พี่ขอบใจมากเลยทั้งเรื่องราวทั้งหมดที่เล่ามา  ลุ้นระทึก

เรื่องนี้สอนให้เรารู้หลาอย่างนะค่ะ เพื่อนๆ

ข้อแรกคือ ถ้าจะออกจากบ้านไหน ดูก่อนว่าตกลงง่าต้องบอกเขากี่สัปดาห์ กี่วันล่วงหน้า ก็บอกมันไปตามนั้น ถ้ามันไล่เราออก เราก็หาที่พักสำรองเอาไว้ก่อน เช่นต้องหาทางหนีที่ไล่ เช่น บอกกับบ้านใหม่ไว้แล้วอย่างน้องทำ ถ้ามันไล่เราออกเลย เราก็มีที่พักไปพักบ้านโฮสต์ใหม่ก่อนก็ได้ ยังไม่เริ่มงานแต่ไปพัก่อนเฉยๆ ก็ได้ รถมันไม่ยอมไปส่ง เราก็มีเงินเลี้ยงแท็กซี่มาก็ว่ากันไป

แต่ถ้าไม่อยากบอกล่วงหน้าตามสัญญานั้น ก็หนีออกมาเลย คือออกจากบ้านมาเลยตอนเข้าไม่อยู่ แล้วก็ทิ้งโน๊ตไว้ว่าออกเพราะอะไร หรือไม่ต้องทิ้งโน๊ตเลยก็ได้ เพราะคนชั่วๆ อย่างไรมันก็ชั่ว อ่านไปก็คงไม่ดีขึ้น อยู่ดี

พี่ว่าคนเยอรมันก็ไม่ใช่ว่าใจร้ายเสมอไป คนทุกประเทศและมีดีเลวปะปน พี่เองมีเรื่องราวเพื่อนพี่ที่อดีตออแพร์มากมายทีครอบครัวเมกันมันทำให้ช้ำใจอยู่เยอะ สรุปทุกชาติมีดีมีชัวนะคะเพื่อๆน ปะปนไม่ผิดกับคนไทยนี้ละค่ะ แฮ๋ๆ 

และตำรวจเองบ้างคนก็ไม่รู้จักโครงการออแพร์ด้วย ดังน้นเขาคิดว่าการไม่บอกล่วงหน้าก็เท่ากับว่าอะไรที่นายจ้างสูญเสียมาแล้วเราต้องจ่ายคืนเขาไป คือเขาไม่รู้จักโครงการออแพร์งัย จะมีออแพร์เปล่าก็ไม่รู้ เขาก็ต้องคิดแบบกลางๆ ไป เช่นค่าเรียนลงเรียนให้ไปแล้วจ่ายเงินไปแล้วอะเธอไม่เรียนก็ต้องจ่ายคืนฉันมา คนไม่เข้าใจโครงการก็ต้องคิดแบบกลางๆ ก็ต้องตามนั้นไปแหละ  ดังนั้น ต้องย้อนไปข้อแรก บอกกล่าวตามสัญญา หรือ หนี แม่ง เลย

ไปๆ มาๆ พี่เขียนสะยาว เอาใจช่วยออแพร์ทุกคนนะ ทีมีปัญหา ข อให้เอาเรื่องน้องคนนี้เป็นตัวอย่างว่าเธอก็ยังผ่านพ้นเหตุการณ์ร้ายๆ มาได้จ้า

ผู้แสดงความคิดเห็น Tanya ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-11-29 07:04:37 IP : 209.195.64.24


ความคิดเห็นที่ 40 (3304878)
avatar
ฮาเงมารุ

"ฉันคิดอย่างสะใจว่า มึงเจอแน่.... เลวนัก...   "  ขอให้ไอ้โฮส75ยูโรเจอซักวันจิงๆเหอะ  ดีใจด้วยที่ปิ่นรอดมาได้

 

ถูกคะพี่ธัญญ่า ควรจะมีที่พักสำรองไว้ ถ้าจะให้ชัวร์คือ ควรจะมีคนรู้จักประมาณว่าเกิดไรขึ้นเราสามารถติดต่อหรือไปหาเขาได้เลย เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนจะบินมาประเทศนั้นๆได้ยิ่งดี (อันนี้จากประสบการณ์ของตัวเองสอนตัวเองด้วยอ่ะ) ถ้ามันเลว หนีได้ก็หนีเลย ไม่ต้องแคร์ความรุ้สึก รอรองรับอารมณ์มัน 

ผู้แสดงความคิดเห็น ฮาเงมารุ ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2012-12-22 02:20:37 IP : 58.8.92.86


ความคิดเห็นที่ 41 (3305650)
avatar
Chaleen

อ่านจบแล้วก็เกิดอาการหวั่นในการจะเป็นออแพร์ กะเด็กหนูไม่หวั่นแน่ค่ะเพราะถ้าเค้าทำไม่ดีพูดไม่ดีเราก็จะไม่ถือสาเพราะเค้าก็ยังไม่มีวุฒิภาวะมากพอจะมารู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร อะไรถูกอะไรไม่ถูก แต่กะผู้ใหญ่...เฮ่อ บอกตรงๆว่ากลัวค่ะ รู้สึกดีใจกับพี่ธัญญ่า และพี่ๆออแพร์อีกหลายๆคนที่เจอครอบครัวดีๆ และผ่านการเป็นออแพร์มาได้ด้วยดี

ขอบคุณเจ้าของกระทู้มากนะคะที่เอาเรื่องราวมาแบ่งปันไว้เป็นอุทาหรณ์การเลือกโอสต์

ก่อนจะถึงวันที่หนูจะไปเป็นออแพร์ หนูจะทำบุญให้เยอะๆ ^^ ตอนนี้อยู่ปีสองค่ะ เตรียมการไว้สองปี(เว่อร์ไปป่ะ 555 แต่หนู่อยากเป็นจริงๆค่ะ)

ผู้แสดงความคิดเห็น Chaleen ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2013-01-02 23:06:40 IP : 110.168.200.97


ความคิดเห็นที่ 42 (3305741)
avatar
PaJingGo

อูยย อยากอ่านต่อจัง แหะๆ เป็นยังไงบ้างแล้วคะตอนนี้ สู้ๆ นะคะ

ผู้แสดงความคิดเห็น PaJingGo ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2013-01-04 12:07:59 IP : 71.191.33.146


ความคิดเห็นที่ 43 (3306164)
avatar
punkpuma

 ดีค่ะ  อยากได้ Email ของเจ้าของโพสไว้ขอคำแนะนำคะ ถ้าเจ้าของโพสดห็น ยังไงรบกวนส่ง Emailมาหาด้วยนะค่ะ Psk_original@hotmail.co.th

ผู้แสดงความคิดเห็น punkpuma ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2013-01-14 22:40:18 IP : 223.206.35.86



[1]


Copyright © 2010 All Rights Reserved.