ReadyPlanet.com


ประสบการณ์นอกระบบออร์แพร์
avatar
เปิ้น


หวัดดีค่ะทุกคน เราชื่อเปิ้นเป็นออร์แพร์ที่คอนเนคติกัต เราเพิ่งไปได้แค่ 1 เดือนเท่านั้น แล้วตอนนี้ .... เราอยู่ไทย

เรื่องก็คือ เราถูกโฮสขอรีแมช ภายในเวลา 1 สัปดาห์ เพราะเค้าบอกว่าเราภาษาไม่ดี อันนี้ก็ต้องขอโทษด้วย เพราะเรามีภาษาประจำชาติ แต่เราเล็งเห็นความสำคัญของภาษาอังกฤษ เราถึงไป ทั้งๆที่ทำดีสารพัด ทั้งทำนอกเวลา ทั้งทำกับข้าวให้กินทุกมื้อ เค้าก็ยังไม่เห็นความดีเรา แล้วก็อยากได้ออร์แพร์ที่ใช้ภาษาอังกฤษได้ดี จำได้ว่าตอนสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์เค้าก็เคยชมเราว่าอังกฤษเราดีนี่นา แล้วเราไปทำอะไรให้เหรอ

 

แล้วโฮสก้บอกว่า เราอยู่กับเค้าได้ ในช่วงที่หาครอบครัวใหม่ เราอยู่ต่อกับเค้าอีก 1 สัปดาห์ ทางบอสตันก็โทรมาบอกว่าออร์แพร์คนใหม่จะย้ายเข้าบ้านแล้ว ให้เราไปอยู่กะแอลซีซี เราก็ไปอยู่ค่ะ โอ้โห ลำบากมากๆ แอลซีซีเราเค้าทำงานอื่นด้วย เราก็เลยต้องออกไปแฮงค์เอ้าท์คนเดียวทุกวัน เพราะเค้าเหมือนไม่อยากให้เราอยู่บ้านเค้าเลย เค้าบอกว่า บ้านเค้าไม่มีทีวี กลัวเราจะเบื่อ แล้วบ้านเค้าก็ไม่มีโทรศัพท์ด้วย เลยทำให้เราไม่สามรถติดต่อเพื่อนคนไหนได้ เพราะเราก็เพิ่งมาถึงเซลโฟนก็ไม่มี

ทุกเช้าเราต้องขอยืมมือถือเค้าโทรไปหาเพื่อนออร์แพร์คนอื่น ไปขออยู่ด้วยตอนกลางวัน แต่มันก็ทำแบบนี้ไม่ได้นานหรอก เพราะบ้านเพื่อนเราก็เป็นของโฮสเค้า เราต้องเกรงใจเค้าบ้าง แต่แอลซีซีเราบอกว่า เค้าจะไปหาเพื่อนที่เวสท์เชสเตอร์ จะค้างคืนด้วย ก็เลยให้เราไปอยู่กะเพื่อนในคืนวันศุกร์กะเสาร์ แล้วเค้าจะกลับเข้าบ้านวันอาทิตย์ แต่ ..

 

ทั้งๆที่มันเป็นหน้าที่เค้า เค้าก็ไม่ดูแลหาบ้านให้เราอยู่เลย เรากะส้ม ที่เราไปขออยู่บ้านเค้าบ่อยๆในช่วงกลางวันน่ะ ก็ขับรถไปบ้านเพื่อนทั่วสแตมฟอร์ดเลย แต่บ้านเพื่อนเราเค้าก็ไม่สะดวก เพราะมันกระชั้นเกินไป จะไปนอนบ้านส้ม โฮสเค้าก็ออกกฏไว้ว่าห้ามพาเพื่อนมาค้าง สุดท้ายก็กลับไปตั้งหลักที่บ้านส้ม แล้วเราก็โทรไปหาเพื่อนอีกคนนึงที่อยู่โรเวตันชื่อหมอนนุ่น แล้วโฮสเค้าก็ให้มาค้างด้วย ดีใจที่สุดเลยอ่า แต่ว่าเราต้องนั่งแท๊กซี่ไปเอง เพราะส้มต้องทำงานแล้ว ค่าแท๊กซี่จากบ้านส้ม ไปโรเวตัน 40 เหรียญค่ะ โอ้ จะบ้าตาย แล้วก่อนออกจาบ้านนะโฮสให้เรามาแค่ 40 เหรียญ ทั้งๆที่เราทำงานทั้งสัปดาห์อ่า ทุเรศที่สุด แต่ก็ต้องไป ไม่งั้นไม่มีที่นอนค่ะ

 

แล้วเราก็ใช้เวลาแสนสุขที่บ้านหมอนนุ่นหมดไป 2 คืน ขอบคุณมากนะนุ่น เช้าวันอาทิตย์หมอนนุ่นกะจูลี่เค้ามีแพลนจะไปเอ้าท์เลทที่นิวยอร์ก แต่จูลี่เค้าจะขับไปส่งเราที่ดาวน์ทาวน์ แล้วพอเราโทรไปหาแอลซีซีนะ เค้าก็บอกเราว่าเค้ากลับมาที่บ้านแล้ว แต่เค้ากำลังจะออกบ้านไปหาเพื่อนที่นิวยอร์ก เราจะเข้าบ้านได้ตอนสองทุ่ม โอ๊ย ทำไมทำกะเราแบบนี้ เราก็เลยต้องแฮงค์เอาท์ .. ตั้งแต่ 10 โมงเช้า จนถึง บ่ายสองโมง เราก็เริ่มเหนื่อยละ ก็เลยโทรหาแอลซีซี เค้าก็บอกว่าเค้ายังไม่กลับบ้าน เราก็เลย ไม่เป็นไร ขอไปรอที่หน้าอพาร์ทเมนท์เค้าก็ได้ ก้ให้เค้าบอกทางมา แต่ยังไม่ทันบอกเสร็จ โทรศัพท์ก็ตัด แล้วเราก็ไม่มีตังค์แล้วด้วย เราก็เลยหาทางกลับบ้านแอลซีซีเอง  เดินหลงทางอยู่ 4 ชั่วโมง ก็ไม่เจออพาร์เมนท์เค้าเลย ฮือๆๆๆ ... ตอนนี้แหละเราจะร้องไห้ละ ถ้ามาตายที่นี่เราไม่เอานะ แล้วก็เดินโซซัดโซเซ ข้าวก็ไม่ได้กิน แต่ยังไม่อยากตายข้างถนน แล้วแอลซีซีเราเค้าก็ขับรถมาเจอพอดี ฮือๆๆๆ เหนื่อยมากๆจนฝืนยิ้มไม่ได้เลย วันต่อๆมาเราก็เลยไม่ขอแฮงค์เอาท์แล้ว กลัวตาย ...

แต่แล้วการอยู่บ้านก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เราไม่ได้กินอะไรทั้งวันเลย เพราะแอลซีซีเค้าเป็นยิว แล้วตามหลัก เค้าจะไม่ทานเนื้อ พร้อมกับนม อย่างเช่น ถ้ากิน มักกะโรนีชีส เค้าจะใส่เปเปอร์โรนี่เทียม ที่ทำจากเห็ด ถ้ากินไก่ จะไม่มีของที่ทำจากนมเลย อย่าง ชีส โยเกิร์ต ไวท์ซอส หรือเนย ไม่ได้เลย .. แม้แต่จานชาม ช้อนซ้อมมีด ฟองน้ำล้างจาน ทุกอย่างเค้าแยกหมด ห้ามแปดเปื้อนเลย มันก็เลยทำให้เราไม่กล้าจะทำอะไรกิน ก็อย่างถ้าเราจะกินมาม่าต้มยำกุ้งน้ำค้น จะใส่ชามไหน มันค้นเพราะนม แต่มันก็เป็นรสชาติของเนื้อสัตว์ มาม่าหมูสับก็ไม่ได้ บ้านนี้ไม่กินหมู เครียดเลย ... มาถึงตอนนี้เราคิดว่าตัวเราโง่มากๆ ที่มัวกังวลอย่างนี้ เพราะถ้าเรากินแล้วก็ล้างก็ไม่มีใครรู้ เพียงแต่กังวลเท่านั้นแหละว่าเราจะทำผิดตามหลักศาสนาเค้ารึเปล่า ก้เลยไม่กล้าที่จะกิน

 

แล้วที่น่าประทับใจคือ  วันนึง เราขออกไปเดินเล่นนอกบ้านก่อนอาหารเย็น เราก็เห็นเค้าเอาไก่แช่แข็งออกมาตัวนึงแล้ววางไว้ในซิงค์ กับมันฝรั่งสองสามหัว ก่อนออกไปเค้าก็ทำท่าว่าจะทำอาหาร ก็กะว่าเดี๋ยวกลับมาก็คงพอดีกับที่ไก่แช่แข็งน้ำแข็งละลายพอดี จะได้ช่วยอะไรเค้าบ้าง แต่ปรากฏว่า พอกลับมา บ้านเงียบมากค่ะ แอลซีซีไม่อยู่อ่า ไม่เป็นไร ทุ่มนึง กินเลย์รองท้องไปก่อน สองุท่ม ก็ยังไม่มา สามทุ่มบ้านก็ยังเงียบ สี่ทุ่มก็ไม่มีใครมาไขประตูเลย ห้าทุ่มค่ะ เค้ากลับมา เอ่อ .. เค้าไปกินข้าวกะแฟนเค้ามาน่ะค่ะ เหอ เหอ แล้วก็ปล่อยให้เรารอเนี่ยนะ บ้านโทรศัพท์ก็ไม่มี โน๊ตก็ไม่มี ปล่อยให้เรารออ่า แล้วเค้าก็เข้าห้องนอนไปเลย เราก็เลยออกมาทอดไข่กิน ฮือๆๆ เศร้าว่ะ ...

 

พอเช้ามาแอลซีซีก็ถามว่าเมื่อวานได้กินอะไรรึเปล่า เราก็บอกว่าไม่ได้กิน เพราะรอเค้าอยู่ เค้าก็แบบโอ้ ขอโทษนะ ความจริงเราสามรถกินทุกอย่างได้อยู่แล้ว แต่ว่าต้องแยกนม กะเนื้อ ห้ามกินพร้อมกัน อื่ม เราก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่า ไข่ดาวที่แอบกินเมื่อคืนน่ะ มันต้องใส่จาเนื้อ หรือจานนม (แต่เราเลือกจานเนื้อนะ .. ไม่รู้ดิ เหอ เหอ) แล้วเค้าก็บอกว่า เย็นนี้จะกินอาหารพร้อมกัน

 

พอเค้าเลือกงาน เค้าก็เริ่มทำอาหารเลย เราจะช่วย เค้าก็บอกว่าไม่ค้อง ให้นั่งพักผ่อนซะ .. แล้วช่วงที่เค้ากำลังอบไก่อยู่ เค้าก็มานั่งคุยกะเรา ท่าทางซีเรียซมาก เค้าบอกว่า ตัวเค้าเองไม่มีอำนาจอะไรทั้งนั้นที่จะให้ใครอยู่หรือใครไป แต่ทางบอสตันเค้าจองตั๋วให้เรากลับบ้านพรุ่งนี้เช้าแล้ว .... เราแบบอึ้งไปเลย อ่า อะไร เรามาได้เดือนเดียวเอง ทุกอย่างยังไม่ได้มีโอกาศเริ่มต้นใหม่เลย ภาษาอังกฤษเรา ทุกอย่าง ความฝันพังทะลายหมดเค้าบอกว่าไม่มีโฮสให้เรา ไม่จริงอ่า เราเปิดเมลล์ดู เพิ่งมีครอบครัวติดต่อมาแล้วเค้าจะให้เรากลับเนี่ยนะ ทำไมอ่า เพื่อนเราที่มาพร้อมกันเค้าก็โดนรีพร้อมเราเนี่ย เค้ายังอยู่ได้เลย แล้วออร์แพร์เยอรมันที่ไปอยู่บ้านโฮสเก่าเราเค้าก็โดนรีมาเหมือนกัน บอกว่าอยู่บ้านโฮสมา 5 สัปดาห์ เค้าไม่เห็นต้องกลับเลยอ่า

 

เราดิ้นรนมากเลยที่จะอยู่ต่อให้ได้ โทรไปทุกเบ อร์ที่โทรได้ แต่รู้มั๊ย ไม่มีใครช่วยอะไรได้เลย โทรไปที่ cultural care ที่เป็นเบอร์ 24 ชั่วโมงน่ะ เค้าก็ไม่ช่วยอะไร แถมยังบอกอีกว่าเราต้องกลับอยู่ท่าเดียว เค้าไม่แคร์ว่าเพื่อนเราจะอยู่ได้กี่วัน แล้วถ้าเราโทรมาอีก เค้าจะแจ้งตำรวจ เพราะมันไม่ใช่หน้าที่เค้า มันเป็นเรื่องเดือนร้อนของเราก็จริง แต่ไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนของเค้า โอ้โห .. ได้ยินแล้วแบบ จะร้องไห้ แล้วจะมีเบอร์นี้ไว้ขอความช่วยเหลือทำไมเนี่ย ยิ่งโทรมายิ่งจะหาความซวยใส่ตัว

 

เราก็เลยออนเอ็มบอกน้องเราที่อยู่ที่บ้าน ว่าต้องกลับไทยแล้ว ทั้งๆที่มีโฮสมาติดต่อแล้ว แต่เราไม่มีโอกาศเลย ทุกวันกลับบ้านเข้ามา แอลซีซีเค้าก็ใช้คอมจนถึงเที่ยงคืน โทรศัพท์บ้านก็ไม่มี แล้วเราจะติดต่อใครได้อ่า น้องเราก็เลยโทรหาพี่ๆเอเจนซี่ให้ช่วยกัน เค้าก็บอกว่าให้ไปอยู่บ้านเพื่อนที่แดนเบอร์รี่ก่อน เพราะเราเคยไปนนอบ้านเพื่อนคนนี้ เราเรียนมหาลัยมาด้วยกันน่ะ แล้วก็เลื่อนตั๋วออกไปสองสามวัน แต่แอลซีๆเค้าบอกว่าเอเจนซีทางไทยทำไม่ได้หรอก ในเมื่อเราได้ตั๋วมาแล้ว เราก็ต้องกลับ ถ้าเราหนีมันจะยิ่งแย่ เพราะวีซ่าเราจะขาดทันที แถมยังเป็นแบล็คลิสท์ด้วย

 

ก็เลยต้องกลับทั้งน้ำตา สู้จนไม่ได้หลับไม่ได้นอนแต่ทุกอย่างก็ศูนย์เปล่า ไม่มีเงินกลับบ้านซักนิดเดียว แล้วที่น่าเสียดาย แอลซีซีเพื่อนเราที่ยูทาห์เค้าเมลล์มาบอกว่ามีครอบครัวที่นั้นอยากได้คนที่ขับรถได้ไปอยู่ด่วนเลย แต่กว่าจะเห็น เราก็อยู่บ้านที่ไทยแล้วอ่า .. เราจะกลับไปได้มั๊ยนะ เราอยากกลับไปอ่า ถึงมันะเหงาเพราะไกลบ้าน แต่เราก็ชอบที่จะอยู่ที่นั้นนะ เพราะมันเป็นอิสระดี ไปไหนก็ได้ที่อยากไป เดินๆอยู่ก็ไม่มีใครมาทำร้าย (ถ้าไม่ไปตามถนนที่มีคดีบ่อยๆอ่านะ ปลอดภัยชัวร์) ที่แน่ๆ เงินที่เราลงทุนไป เสียเปล่า ไม่ได้อะไรกลับมา ภาษาอังกฤษกำลังจะดีขึ้น ก็มาติดขัดซะได้ เราอยากกลับไปจังเลยอ่า จะมีวิธีมั๊ยนะ 

แต่ยังไงก็หวังว่าเรื่องของเราจะเป็นข้อคิดให้เพื่อนๆที่กำลังจะไป เพื่อนๆที่กำลังรีแมช แล้วก็เพื่อนๆที่คาดว่ามีแววว่าจะรีแมช ได้เอาไปเป็นตัวอย่างเพื่อหาทางหนีทีไล่ และเอาตัวรอดได้ในอนาคตนะจ๊ะ .. ฮือๆๆๆ ก็ขอให้ทุกคนโชคดีนะถ้าเรายังมีโชคอยู่บ้าง ก็ขอให้เราได้กลับไปเจอกันที่นั้นอีกนะ

บ๊าย บาย อเมริกา ...(เมย์บี ซียู อเกน)

 



ผู้ตั้งกระทู้ เปิ้น โพสต์และแสดงความเห็นเฉพาะสมาชิกเท่านั้น :: วันที่ลงประกาศ 2007-09-09 15:33:35 IP : 125.24.165.105


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (1151019)
avatar
su_dujdoa@yahoo.com

เราก็กลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่เมืองไทย  เรารีแมช และ ไม่มีโฮส  เรารอโฮสแล้วไม่มีโฮสให้เรา อยู่ครบ สองอาทิตย์ ทางเจ้าหน้าที่ ไม่ช่วยอะไรเลย เค้าไม่ยอมให้เราไปนอนที่บ้านที่ปรึกษาด้วย  เราต้องย้ายไปอยู่บ้านเพื่อน แถว  นั้น

มันแย่มาก ๆ  ที่สำคัญ เราไม่มีเงินเลย  เรา ไม่มีเงินซื้อตั๋วกลับ เราอยู่ได้แค่ ไม่ถึงเดือนเลย ทาง AuPair In America เค้าไม่รับผิดชอบอะไรเลย  เรารู้สึกแย่มาก ๆ เพราะ เราก็เกรงใจที่จะอยู่บ้านเพื่อน  จนโฮสเพื่อนเรา ออกเงินซื้อค่าตั๋วเครื่องบินกลับให้เราก่อน ตอนนี้เราเป็นหนี้โฮสเพื่อนเรา

โฮสเพื่อนพยายามสู้เพื่อ เรามาก ๆ ทั้งโทรไปที่สำนักงานใหญ่ และ โทรไปที่ ลอนดอน ให้จ่ายค่าตั๋วเครื่องบินค่ากลับให้เรา  แต่ทาง AuPair In America เค้าบอกว่า เค้าไม่ช่วยอะไร ไม่ใช่หน้าที่ของเค้า โฮสเพื่อนเราเป็นโฮสจากทาง Cultural Care เค้าบอกว่า เอเจนซี่ดี  ๆ เค้าไม่ทิ้งออแพร์หรอก  เค้าต้องจ่ายค่าตั๋วกลับให้ ถ้าหาโฮสไม่ได้ โฮสเพื่อนยังต่อว่า  AuPair In America ห่วยมาก ๆ เราร้องไห้ จนไม่รู้จะร้องยังไง เพราะเราไม่มีเงินเลยจริง ๆ สรุปคือ  เราต้องจ่ายค่าตั๋วกลับเอง ตอนนี้กลับมาทำงานเมืองไทย ใช้หนี้ ค่าตั๋วเครื่องบิน

เราอยากแนะนำกับทุกคนเลยว่า ชิวิต ออแพร์ หลาย ๆ คน เจอโฮสที่ดี หลาย ๆ คนก็เจอดฮสไม่ดี เวลารีแมช ถ้าครอบสองอาทิตย์แล้วไม่ได้โอสใหม่ ก็จะกลายเป็นออแพร์ที่ต้องหาที่พึ่งพาใหม่ และต้องหาตั๋วเครื่องบินกลับเอง มันแพงมาก ๆ

จากที่เราอ่านของเปิ้น เราเดา ว่า ทางเอเจนซี่ ซื้อตั๋วกลับให้ เพราะเปิ้ลไม่ได้เดือนร้อน เรื่องเงินหาค่าตั๋วกลับ ถ้าเปิ้นเป็นเรา จะรู้เลยว่า เราเครียดแค่ไหน ที่จะหาเงินมาซื้อตั๋วเครื่องบิน เราไม่อยากอยู่แบบผิดกฏหมาย ต้องหน้าด้านไปยืมเงินคนอื่นแทน  อยากแนะนำเพื่อน ๆ ว่า อย่าเลือกเอเจนซี่ที่ถูก ให้เลือกเอเจนซี่ที่เค้า รับผิดชอบค่าตั๋วเครื่องบิน ทั้งขาไปและกลับ ด้วย เราก็เพิ่งมารู้ จาก เก๋ เพื่อนที่แสนดี ที่ให้ที่พักพิงเรา เรามาจากคนละเอเจนซี่ เก๋มาจาก Cultural care เก๋บอกว่า เก๋ได้โฮสที่ดีมาก ๆ โฮสเก๋ดีมาก และเอเจนซี่ ก็เทคแคร์เค้าดีมากเลย ทางแอลซีซี เก๋ ก็ดี เค้าช่วยเหลือเรา ในการหาโฮสให้ แต่ ทาง AuPair In America ไม่ช่วยอะไรเราเลย ทั้ง ๆ ที่เราสมัครมากับเค้า ทุกวันนี้ เราอยากบอกทุกคน ที่อยากไปออแพร์ว่า เราไม่รู้หรอกว่า จะเกิดอะไรขึ้นในเรา ในการเลือกโฮส แต่แนะนำเลยว่าให้คุณเลือกสมัครกับ Cultural care เพราะ ถึงเวลาที่คุณมีปัญหา คุณจะไม่กระเสือกระสนดิ้นรน ไปหาเงินมาซื้อตั๋วเครื่องบิน คุณรู้ไหมว่า ค่าตั๋วเครื่องบิน มันแพงมากขนาดไหน ทางแอลซีซีเพื่อนเราบอกว่า ทุกคนที่มีปัญหาในการหาโฮสไม่ได้ ทาง Cultural care ไม่เคยปล่อยให้เด็กต้องซื้อตั๋วเอง เพื่อนเก๋ คนนึง ที่รีแมช รอจน สองเดือน ไม่มีโฮสใหม่ ทาง Cultural care ยังจ่ายเงินให้กลับเลย  เราเองรู้สึกเสียใจที่มากับไทเมกัน เลยต้องหาเงินใช้หนี้ตั๋วเครื่องบินอย่างเดียว ก็เกือบสองพันเหรียญ เพราะต้องบินภายในประเทศด้วย เฮ้อ

สุดท้าย ขอขอบคุณ เก๋เพื่อนรัก ซาร่า-แอลซีซีของเก๋  มิสวิคกี้ และ มิสเตอร์หว่อง โฮสที่แสนดีของเก๋

ตอนนี้รักเมืองไทยมากขึ้นเป็นสิบเท่า ไม่มีที่ไหนสุขสบายเท่าเมืองไทยอีกแล้ว

แต่ก็ไม่อยากให้ใครล้มเลิกความตั้งใจการเป็นออแพร์ เพราะเราก็เห็นหลาย ๆ คน ที่โชคดีได้โฮสที่ดี แต่ โชคดีก็ไม่ได้เกิดกับทุกคน เราเชื่อว่าส่วนใหญ่ได้โฮสที่ดี เพราะ ออแพร์ที่เรารู้จักก็ได้โฮสดี ๆ ทั้งนั้น แต่ต้องยอมรับว่า อาจจะโชคไม่ดีแบบเราก็ได้ เราไม่ได้อยากเผาโฮสเรา เพราะมันมากมายเหลือเกิน เล่าแล้วก็เจ็บปวดใจ เพราะ ในเวปนี้ก็มีเรื่องเศร้าของออแพร์หลานคนอยู่ อย่าเพิ่งท้อ เพราะเพื่อน ๆ ก็อาจเป็นคนที่โชคดีก็ได้ เราเล่าตัวอย่างของ เก๋ เพื่อนออแพร์ ทุกวันนี้เก๋ กำลังเตรียมสอบเพื่อเรียนโท ที่อเมริกา เพราะได้โฮสที่ดี 

อยากบอกว่า เราชอบสโลแกนเวปนี้มาก

ประสบการณ์ชีวิต ประสบการณ์ออแพร์ จริง ๆค่ะ

อย่างน้อยเราได้เพื่อนที่ดีมากคนนึง ก็คุ้มมากมาย ขอบคุณจริง ๆ นะเก๋ I love you

ผู้แสดงความคิดเห็น su_dujdoa@yahoo.com วันที่ตอบ 2007-09-09 22:35:23 IP : 125.24.4.19


ความคิดเห็นที่ 2 (1151028)
avatar
su_dujdoa@yahoo.com

เราก็กลับมาได้นานแล้วละนะ สำหรับเพื่อนคนไหน อยากคุยเรื่องออแพร์ ก็เมล์มาคุยได้นะ

ตอนนี้เรากำลังคิดว่าจะไปสมัครไปเป็นออแพร์ที่ออสเตรเลีย  หรือกำลังคิดว่า อาจจะกลับไปเอเจ้น เพื่อสมัครออแพร์แถวยุโรป

แต่ว่า ต้องทำงานเก็บเงินก่อน

ไม่อยากให้เพื่อน ๆ ท้อแท้ หรือหมดหวัง หรือ กลัว กับการเป็นออแพร์นะ เพราะหลาย ๆ คน ก็ได้เจอโฮสที่ดี

ตอนไปกับออเรียนเทชั่นกับเพื่อนไทเมกัน ก็เจอออแพร์ไทยเยอะ หลาย ๆ คนก็เจอดี ๆ นะ บางคนรีแมชก็ได้โฮส

ไม่อยากให้คิดว่า ออแพร์เป็นสิ่งเลวร้าย

เป็นกำลังใจเพื่อนออแพร์ทุกคน

ผู้แสดงความคิดเห็น su_dujdoa@yahoo.com วันที่ตอบ 2007-09-09 22:46:23 IP : 125.24.4.19


ความคิดเห็นที่ 3 (1151125)
avatar
ธัญญ่า
กระทู้นี้เลยมีสองเรื่องจาก สองสาวเลยคะ เปิ้น กะ su_dujadoa เราก้ว่าเปิ้นโชคดียังไดตั๋วเครื่องบินกลับ ตามกฏแล้วสองอาทิตย์ทุกคนต้องกลับ แต่หลายคนได้รับการอารุ่มอาร่วยขึ้นกะว่าที่ปรึกษาเป็นคนอย่างไร ทำงานและมีใจแลกเปล่ยนแค่ไหน เพาะคนที่เป็นทีปารึกาษทีองถินนี้ ทำงานอย่างอื่น มาทำกะเอเจนซี่ออแพร์พาททาม มีคำว่าไว้ว่า ได้โสอตืไม่ดีก็ถือว่าซวยแล้วนะ แต่ถ้าได้ทีปรึกษาไม่ดีถือว่าซวยหนักกว่าเดิม อย่าง กรณ๊ su_dujdoa นี้เป้นกันหลายคน เพราะว่าไม่มีเงินหรอก เพิ่งมากัน ส่วนใหย่ก็จบลงท้ายด้วยการหนีไม่กลับ เพราะไม่มีเงินกลับ และที่ลงทนุก่อนไปค่าโครงการก็ยังไม่ได้ไรคืน ธัญญ่าเชื่อว่า ทั้งสองคนนี้ หากคิดอยากจะกลับไปเทียวเมกา หรือ เรียนต่อ เรืืองวีซ่าคงไม่มีปัญหา เพราะถือว่าเป็นคนมีเครดิตดีต่อประเทศเขานะ ชีวิตออแพร์เหมือนการแต่งงาน ฮา่ๆ ดฮสต์เหมือนสามี ก่อนแต่งก็ว่ารับได้ รับได้ แต่แต่งไปไม่เท่าไหร่ รับกันไม่ได้สาแล้ว หย่าร้าง รีแม็ทช์ แฮ่ๆ เทียบเล่น ๆ ให้ขำๆ ชีิวิตแต่ละคนไม่เหมือนกัน เราโชคไม่ดีวันนี้ไม่ใช่ว่าจะโชคไม่ดีตลอดไปนะจ๊ะ สัวันมันก็จะมีวันที่เป็นของเรา
ผู้แสดงความคิดเห็น ธัญญ่า วันที่ตอบ 2007-09-10 05:19:15 IP : 74.120.221.206


ความคิดเห็นที่ 4 (1204204)
avatar
ดิว

อยากทราบว่าเปิ้นไปกับ cultural care รึป่าวค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น ดิว วันที่ตอบ 2007-10-14 20:16:09 IP : 58.10.155.121


ความคิดเห็นที่ 5 (1204239)
avatar
ลูกดอกกระเจี๊ยบ

ไม่เป็นไรนะ เก็บไว้เป็นประสปการณ์ว่าแม้มันเลวร้ายขนาดไหน เราก็ผ่านมันมาได้ แล้วเราเชื่อว่าทั้งสองคนจะเข้มแข็งขึ้นอีกมาก

 

ผู้แสดงความคิดเห็น ลูกดอกกระเจี๊ยบ วันที่ตอบ 2007-10-14 20:43:15 IP : 76.98.25.128


ความคิดเห็นที่ 6 (1205927)
avatar
บุ๋ม

ช่ายๆ บุ๋มก็เห็นด้วยกะดอกกระเจี๊ยบนะ ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นต่อไปนะ สู้ๆ

ผู้แสดงความคิดเห็น บุ๋ม วันที่ตอบ 2007-10-15 23:07:18 IP : 124.121.219.41


ความคิดเห็นที่ 7 (1217002)
avatar
แน๊ท

สู้ น่ะค่ะเป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ ขอให้เปิ้นได้กลับไปเมริกาอีกน่ะ ค่ะ และsu_dujadoa  เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ อย่าเพิ่งท้อกันน่ะค่ะ สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น แน๊ท วันที่ตอบ 2007-10-22 10:08:08 IP : 203.149.47.182


ความคิดเห็นที่ 8 (1916811)
avatar
กระเจี๊ยบ
ขอแสดงความเห็นใจด้วยจริงๆ ค่ะ ก็ให้ถือเป็นบทเรียนที่แสนจะคุ้มค่ากับการได้มาซึ่งประสบการณ์ในต่างแดน สู้ๆนะจะคอยเป็นกำลังใจให้เสมอไปค่ะ
ผู้แสดงความคิดเห็น กระเจี๊ยบ วันที่ตอบ 2008-03-26 11:58:06 IP : 125.25.74.144


ความคิดเห็นที่ 9 (1937219)
avatar
ทราย

เปิ้นคะ เหมือนทรายจะรู้จัก ส้ม ที่คอนเนตติคัตเลยคะ

ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ

ลองไปสมัครเป็นออร์แพร์ที่ ประเทศอื่นดูสิ

ยังไงทรายก็คิดว่าเป็นออร์แพร์ คุ้มคะ

ผู้แสดงความคิดเห็น ทราย วันที่ตอบ 2008-03-28 13:57:38 IP : 71.37.49.86


ความคิดเห็นที่ 10 (2084991)
avatar
ท่านมุ่ย

ขอบคุณนะค่ะ ที่นำประสบการณ์มาให้อ่าน คุณเปิ้นกะคุณสุข...(ถูกเปล่าว่ะ) สุ้ต่อไปนะค่ะ...คุณผ่านสิ่งเลวร้ายมาแล้ว เราหวังว่าคุณจะเจอแต่สิ่งที่ดีในชีวิตนะค่ะ...

ผู้แสดงความคิดเห็น ท่านมุ่ย วันที่ตอบ 2008-04-09 02:57:00 IP : 125.26.144.244


ความคิดเห็นที่ 11 (2824430)
avatar
JJ
เรารอแมชกับ Thai american อยู่คอยโฮสอยู่จ่ะ  เหอๆ กัวจังเรยไม่น่าเลือกเอเจนซี่นี้เรย
ผู้แสดงความคิดเห็น JJ วันที่ตอบ 2008-06-03 22:01:03 IP : 58.8.104.66


ความคิดเห็นที่ 12 (2826341)
avatar
pp

เราก็รอแมชกะThai American อยู่อ่ะ

รอเกือบ 2 เดือนแล้วเน้อ

มีโฮสเข้ามาคนนึงบอกจะโทรมาก็หายเงียบไปเฉยเลย

เราอ่ะ งงเป็นไก่ตาแตกอยู่หนิ

ใครสมัครกะ agent นี้ ถ้ามีความคืบหน้า ช่วยบอกหน่อยนะจ๊ะ

Thank you

ผู้แสดงความคิดเห็น pp วันที่ตอบ 2008-06-04 14:32:12 IP : 58.137.115.74


ความคิดเห็นที่ 13 (2842504)
avatar
ฝ้ายค่ะ

ตอนนี้กำลังเตรียมเอกสารส่งค่ะ กับไทยเมกัน พอได้อ่านกระทู้หลายๆๆ กระทู้แล้วก็กลัวเหมือนกันค่ะ เพราะที่เตรียมตัวไปก็ใช่ว่าจะน้อยๆๆ ไหนบางทีก็ต้องเป็นหนี้ไป ภาวนาขอให้เจอโฮสดีๆๆ สาธุ

ผู้แสดงความคิดเห็น ฝ้ายค่ะ วันที่ตอบ 2008-06-10 14:09:48 IP : 203.130.131.153


ความคิดเห็นที่ 14 (2865102)
avatar
Gift

อ่านแล้วซื้งกะโฮสบางครอบครีว จืงๆๆ ยังไงเป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น Gift วันที่ตอบ 2008-06-25 00:49:05 IP : 69.31.210.4


ความคิดเห็นที่ 15 (2865865)
avatar
nook

เราคนนึงที่มากะไทยเมกัน  รู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนกานอ่ะนะ แต่ตัดสินใจมาแล้ว ตอนนี้มาได้สี่เดือนจะห้าเดือนแล้วกำลังอยากจะรีแมท บ้านนี้เปะๆๆกะเรามากๆ ไม่มีน้ำใจเลย ขนาดเราซักผ้าให้ด้วยนะ แถมไม่มีตารางงานให้เราอีก มีเรื่องเยอะแยะมากมาย ไม่รู้จะเริ่มเล่าอย่างไง เหมือนมาเป็นคนใช้ต่างแดน จะว่าไปเราก้อเหมือนๆเด็กพม่าอ่ะนะที่เข้ามาทำงานเมืองไทยอ่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น nook (i_am_nook2-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2008-06-26 12:20:52 IP : 71.202.76.202


ความคิดเห็นที่ 16 (2871120)
avatar
หมูปลา
เราก็สมัครกะไทยเมกันเหมือนกันรอสอบไฟล์นอลอ่ะจะได้ออนตอนไหนกะแมชตอนไหนเบื่อมากว่างมานาน
ผู้แสดงความคิดเห็น หมูปลา (plajungs-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2008-07-06 20:53:54 IP : 124.120.65.197


ความคิดเห็นที่ 17 (2896269)
avatar
Champooh
เราอ่ะสมัคร กะ Aupair Thailand เพิ่งส่งเอกสารไปเมื่อวันที่ 4 ส.ค. เอง รอคอล อยู่ ยังไงเป็นกะลังงใจให้ด้วยนะคะ
ผู้แสดงความคิดเห็น Champooh วันที่ตอบ 2008-08-22 15:42:54 IP : 203.170.249.130


ความคิดเห็นที่ 18 (2896442)
avatar
หมู
เราก็อยู่เมืองไทยเหมือนกันโฮสออกจากโครงการสองอาทิตย์ไม่มีมาสักบ้าน แล้วก็ต้องกลับเมืองไทย เอเจนที่ไทยไม่ช่วยไรเลย เซ็งมากกลับมา ไปได้แค่สองเดือนครึ่ง เศร้ามากมายเฮ้อ โชคดีที่ได้ตั๋วฟรี ตอนอยู่ที่นั่นก็ไม่ได้หลับได้นอน ติดต่อทุกคนโทรมาบอกที่บ้าน ก็เศร้า พี่สาวโทรไปเอเจน ก็บอกว่าถ้าเด็กไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับบอกเราตั้งแต่โฮสเราออกจากโครงการใหม่ๆ เราเลยนอนใจ เพราะเราเป็นกรณีโฮสออกจากโครงการ ซึ่งไม่จริงเลย ไม่ว่าจะกรณีไหน ถ้าไม่มีบ้านก็ต้องกลับ เอเจนที่ไทยไม่รู้เรื่องอะไรเลย คนที่ช่วยเราคือแอลซีซีที่เมกา เจนนิเฟอรื และโฮสที่แสนดีของเพื่อนชื่อเดบบี้ จาบอกว่าเอเจนที่ไทยช่วยไม่ได้เลยและไม่รู้เรื่องเลย กฎหมายเค้าเปลี่ยนก็ไม่รู้เรื่อง ว่าไม่มีบ้านยังไงสองอาทิตย์ก็ต้องกลับ  แต่บางคนโชคดีอาจจะได้อยู่นานกว่านี้ ย้ำว่าเป็นบางคนไม่ใช่ทุกคน และรีแมชก็ใช่ว่าจาได้ตั๋วฟรีทุกคน เพื่อนเรามาจากชิลี รีแมชแล้ว ต้องซื้อตั๋วกลับเองก็มี เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน 
ผู้แสดงความคิดเห็น หมู วันที่ตอบ 2008-08-22 21:24:24 IP : 124.157.207.20


ความคิดเห็นที่ 19 (2948286)
avatar
มาร์รอน

โฮสอยู่รัฐไหน  ชื่ออะไร น่ากลัวจัง

ผู้แสดงความคิดเห็น มาร์รอน วันที่ตอบ 2008-12-10 14:53:15 IP : 222.123.130.50


ความคิดเห็นที่ 20 (3011908)
avatar
ying

กำลังจะสมัครไปโครงการ Aupair in America อยู่พอดีเลยวันนี้ไปทดสอบสัมภาษณ์มาอ่ะแล้วผ่านแต่ไม่แน่ใจเพราะที่บ้านถามว่าเชื่อได้แค่ไหนว่าบริษัทที่จัดให้ไปทำงานเมืองนอกจะเป็นบริษัทที่ถูกกฏหมายอยากรู้มากๆๆเลยว่าบริษัทนี้ได้เข้าไปทางกรมแรงงานหรือเปล่าช่วยบอกหน่อยได้ไหมค่ะ

และที่สำคัญเราก็พูดอังกฤษได้ไม่ค่อยเก่งเหมือนกันอ่ะ เราว่าเราไปจะรอดไหมอ่ะกลัวมากๆๆแต่ก็อยากไปหาประสบการณ์ใหม่ เราอยากพูดอังกฤษได้มากๆๆเลยเราเลยตัดสินใจที่จะไปทำงานเมืองนอกเพื่อหาประสบการณ์ ถ้าได้อ่านเมลนี้แล้วช่วยให้คำแนะนำเราหน่อยได้ไหม

 

ผู้แสดงความคิดเห็น ying (babara_madam-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2009-05-23 22:28:30 IP : 125.24.141.149


ความคิดเห็นที่ 21 (3013173)
avatar
นิชา

หสัดดีค่ะตอนนี้อยู่ระหว่างตัดสินใจในการเลือกเอเจนซี่อยู่ค่ะแต่สมัครงานออแพร์ออนไลแล้วมีโฮสติดต่อมา ว่าต้องการออแพด่วนจะออกค่าใช่จ่ายให้ก่อนแล้วค่อยหักจากเงินเดือน ไปเมกา แถวแคลิฟอเนียค่ะแบล็กกราวดีมากกำลังตัดสินใจว่าจะไปเองดีหรือว่าจะเข้าร่วมโครงการดีสับสนใครมไอเดียดีๆ ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น นิชา (nichakhan6-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2009-05-26 23:16:39 IP : 125.26.218.243


ความคิดเห็นที่ 22 (3020661)
avatar
แนน

หวัดดีทุกคน  เราชื่อแนน นะ......

เราก็เป็นคนนึงที่ไปเป็นออร์แพร์ที่อเมริกา แต่ไปทำงานได้แค่สองวัน ก็โดนรีแมตช์ 555+ แปลกดีมั๊ยล่ะ แปลกซะจนตัวเราเองยังงงเลยอ่ะ จริงๆแล้วตอนเราอยู่เมืองไทยเราทำงานที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กมาเกือบ 3 ปีแล้วอ่ะนะ เราเลยค่อนข้างมั่นใจในประสบการณ์เลี้ยงเด็กของตัวเอง แต่เราอาจจะโชคร้ายเองน่ะ ไม่มีไรมาก

อ้อ.....ลืมบอกไป ตอนนี้เรากลับมาเมืองไทยแล้ว เราบินเมื่อคืนวันที่ 3 พ.ค. และเพิ่งกลับมาถึงเมืองไทยเมื่อวานนี้เอง (12 มิ.ย) 

หลังจากที่เราถูกรีแมตช์ เราสามารถอยู่รอโฮสได้ 2 อาทิตย์ แต่พอดีว่าเราคุยกับ Counselor เราว่าเราขออยู่วีคที่สามได้มั๊ย เค้าบอกว่าเค้าไม่สะดวกให้เราอยู่บ้านเค้า ( เหตุเนื่องมาจาก เค้าขายบ้านแล้ว และลูกสาวเค้ากำลังเป็นวัยรุ่น ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายที่บ้านเท่าไหร่ ) เราเลยรีบบอกเลยว่า เราจะไปอยู่ที่อื่นก็ได้นะ เดี๋ยวเราไปอยู่กับเพื่อนเอง ก็เท่ากับว่า เรายู่รอที่บ้าน Counselor ประมาณวีคครึ่ง แล้วย้ายมาอยู่กะเพื่อนอีกวีคครึ่ง ในช่วงที่เรารีแมตช์มา เรามีโฮสติดต่อมาแค่บ้านเดียว แต่ก็ไม่ได้แมตช์กัน เพราะเค้าไปแมตช์กับคนอื่นแล้ว ในขณะที่เราไปอาศัยอยู่กับเพื่อน เราก็คอยติดต่อ  Counselor ตลอด เพื่อให้เค้ารู้ว่าเราไม่ได้นิ่งนอนใจนะ เรายังรอเค้าอยู่ เค้าก็บอกเราแต่เพียงว่าเค้าส่งเรื่องไปให้ Counselor คนอื่นๆแล้วนะ แต่ก็ไม่มีใครติดต่อมา จริงๆในช่วงเวลานั้นเราเริ่มเครียดมากแล้วแหละ เพราะเราก็ยังไม่พร้อมที่จะกลับ ก็เหมือนกับ เปิ้น กับ su_dujdoa@yahoo.com นั่นแหละ ว่าเราลงทุนไปตั้งเยอะ แล้วยังไม่ทันได้อะไรกลับมาเลย เงินก็ไม่ได้ เรียนก็ยังไม่ได้เรียน แต่สุดท้าย เราก็ต้องกลับมาเพราะว่ามันครบกำหนดแล้ว เราเลยถามเค้าว่าแล้วค่าตั๋วเครื่องบินล่ะ เราจะทำยังไง เค้าบอกว่า เราต้องออกเอง ( เพราะเรามากับเอเจนซี่เดียวกับ su_dujdoa@yahoo.com ) แต่เราก็พยายามคุยกับเค้านะว่า คุณก็รู้ว่าเราเพิ่งมา เรายังไม่ได้ทำงานเลย เงินเราก็ไม่ได้ ตอนแรกเค้าบอกว่าให้เรายืมเพื่อน เราเลยบอกไปทันทีเลยว่า เพื่อนเราคงไม่มีปัญญาให้เรายืมมากขนาดนั้นหรอก เราก็ Fight กับเค้าอยู่ซักพักอ่ะนะ สุดท้าย เค้าก็ยอมซื้อตั๋วเครื่องบินกลับให้เรา เป็นอันว่า เราก็ได้กลับเมืองไทย มาสู่มาตุภูมิอันเป็นที่รักซักที

เราอยากจะบอกกับเพื่อนๆทุกคนนะว่า ถ้าเราตั้งใจจะไปเป็นออร์แพร์แล้ว เราต้องไม่กลัวที่จะพูด ไม่กลัวที่จะต่อรอง แล้วเราต้องยอมรับผลทั้งหมดที่มันจะเกิดขึ้นให้ได้ หลายคนที่เรารู้จักก็เจอสิ่งดีๆ เจอบ้านดีๆ มันมีทั้งดี และไม่ดี กันหมดแหละ เพราะฉะนั้น อย่าไปกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น การเป็นออร์แพร์มันต้องใช้ความอดทนสูงมาก เราไปอยู่ที่นั่น เราต้องอดทน เพราะเราไม่รู้ว่าเราต้องเจอกับอะไรบ้าง

ตอนนี้เรากำลังมองหาข้อมูลการไปเป็นออร์แพร์ที่ออสเตรเลียอยู่ เรายังอยากใช้ชีวิตการเป็นออร์แพร์ เพราะว่าเรายังไม่ได้เป็นออร์แพร์เลย ในความรู้สึกเรา

เราอยากแบ่งปันประสบการณ์ของเราให้เพื่อนๆได้รู้ เราเชื่อว่าคนที่เค้าไปแล้วประสบความสำเร็จก็มีเยอะ แต่เค้าแค่อาจจะไม่ได้มาโพสให้เพื่อนๆอ่านเท่านั้นเอง

ขอให้ทุกคนที่ตั้งใจจะเป็นออร์แพร์จงอย่าท้อเพียงเพราะแค่อ่านเรื่องราวของเพื่อนๆในเว็บนะ แต่ขอให้เพื่อนๆอ่าน เพื่อเป็นกรณีศึกษาว่าถ้ามันเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น เราควรจะทำอย่างไร

อย่างไรก็ดี สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนที่กำลังจะไปเป็นออร์แพร์ หรือที่เป็นออร์แพร์อยู่แล้ว เจอแต่สิ่งดีๆ ประสบการณ์ดีๆในชีวิตนะคะ

 

ผู้แสดงความคิดเห็น แนน (karaogirl_nan-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2009-06-14 00:22:28 IP : 58.9.217.240


ความคิดเห็นที่ 23 (3023624)
avatar
kik

เราอยากรู้ว่าเอเจนซี่ ที่มีปัญหากันส่วนใหญ่คือที่ไหน   เราเป็นคนหนึ่งที่กำลังตัดสินใจเลือกเอเจนซี่อยู่  รบกวนเพื่อนผู้มีประการณ์ช่วยแนะนำด้วย 

 

ขอบคุณมากค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น kik (kok_kik_bu6-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2009-06-22 13:04:24 IP : 203.116.20.196


ความคิดเห็นที่ 24 (3053666)
avatar
อดีตพี่เลี้ยง

อยากไปทำงานพี่เลี้ยงเด็กที่เมืองนอกบ้าง เพิ่งรู้นะคะเนี่ยว่าไปได้จริงๆ สมัครที่ไหน วุฒิมอปลายสมัครได้มั๊ย กฏระเบียบเป็นยังงัย ใครเคยไปแล้ว ช่วยแนะนำทีค่ะ(^^) pa_eed@hotmail.com

ผู้แสดงความคิดเห็น อดีตพี่เลี้ยง (pa_eed-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2009-09-22 00:09:08 IP : 58.8.177.42


ความคิดเห็นที่ 25 (3058111)
avatar
แจงจุ๊บ

ไปกับเอเจนซี่อะไรเหรอ

ผู้แสดงความคิดเห็น แจงจุ๊บ (anpanman027-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2009-09-30 16:51:08 IP : 58.10.126.12


ความคิดเห็นที่ 26 (3072538)
avatar
Miss sara

ขอแสดงความคิดเห็นนิดนึงนะ  ว่าออแพร์ก้ไม่ต่างจากที่แรงงานพม่าเข้ามาทำงานที่ไทยหรอกนะ

เราเคยเป็นออแพร์ที่อเมกา เราว่านะเราต้องมองว่าจุดประสงค์ที่เราต้องการจากโครงการนี้ คือ อะไร    ไปเพื่ออะไร   เรียน  หรือ ทำงานเก็บตัง   หรืออยากอยู่ระยะยาวที่นั่น  บางคนไปก็พยายามหาแต่แฟนเพื่อแต่งงานเพราะอยากอยู่ยาวๆเพื่อหาเงิน  อันนี้ครียด   เราสนับสนุนคนที่คิดไปเรียนกับเที่ยวนะเพราะมันจะคุ้มที่สุด  และทางที่ดีต้องเต็มร้อยกับการดูแลเด็ก   แถมซื่อสัตย์ด้วย

การไปอาศัยอยู่บ้านคนอื่นนะมันก็อึดอัดนะ  คิดดุดีๆถ้าอยากเป็นออแพร์ลองไปช่วยญาติเราๆที่เมืองไทยเลี้ยงลูกซักเดือนสองเดือน บวกกินอยู่ที่บ้านเค้า เราก็จะได้บรรยากาศการอาศัยบ้านคนอื่นอยู่มาแหละ

เราไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี ตัวเราเองก่อนไปตั้งเป้าว่าต้องเรียนให้ได้ซัก สองคอร์ส บวกเที่ยว แต่พอไปเข้าจริงปัญหาหลายๆอย่างก็มีนะ แต่เราไม่ลืม จปส ของเรา โฮสพ่อขี้เหนียว แต่แม่ใจดี เราเลี้ยงลูกเค้าดีด้วยเลยโชคดีได้ไม่อั้น  เลี้ยงให้เด็กติดเรานั่แหละดีที่สุด   แต่เราต้องทนเวลาโฮสพ่ออาละวาด  เค้าเป็นตำรวจเลยมีกฎในบ้านเยอะมาก อิอิ    เราเลยบอกตัวเองว่าต้องรีบทำทุกอย่างแล้วเพราะสถานการณืมันมาคุๆ 

เราว่าเราสำเร็จกับโครงการน้นะ  อิอิ คิดเอาเอง  เพื่อนคนไหนที่โดนโฮสฝรั่งงแกล้ง ดิฉันเอาคืนมาเรียบร้อยคะ   ประมาณว่าเราก็เลี้ยงลูกเค้าจนเด้กติดเรามาก  แล้วเราก็จะได้ทุกอย่างจากพ่อแม่เด็กแหละ เราไปลงเรียนได้ดั่งใจหวัง   เที่ยวบ้าง แต่ต้องอดทน อดทนกับ โฮสพ่อจนทนไม่ไหว  พอเราเรียนจบปุ๊บ  กรูไม่อยู่ถึงปีร้อกกกก เลยขอรีแมทซะ ข้อหาโฮสซีเรียสเกินปายย  ขอบอกว่าคอนเซลเลอร์ไม่ช่วยอะไรได้มากนักนะจ๊ะ  แค่บอกว่าถ้าหาโฮสไม่ได้ ต้องจ่ายค่าตั๋วบินกลับเองนะ  ขู่เราสารพัด   อะอั้นไม่กลัวฮ่ะ  เพราะไรรู้มั้ย มีโฮสมากกว่า ห้า ต้องการดิชั้น แต่ดิชั้นตอบว่าจะกลับไทยฮ่ะ  เค้าพูดดุถกอีกนะว่ามีเงินเหรอ   อิชั้นเลยบอกว่ามีย่ะ  แถมก่อนกลับขอไปเที่ยวบ้านลุงที่อีกเมืองก่อนนะ  ทำเอาฝรั่งอึ้ง  ทั้งโฮสทั้งคอนเซลเลอร์ มันหน้าแตกประมาณว่ามันชอบดูถูกเด้กจากไทยที่มาเป็นออแพร์ว่ามาจากครอบครัวยากจน ไทยเป็นประเทศแร้นแค้น เราเลยบอกมันว่าที่ไทยมีทุกอย่างมากกว่าที่นี่อีก แค่ค่าเงินเราถูกกว่าเท่านั้นแหละ แถมคนไทยก็ใจดีกว่าเยอะ แถมวันออกจากบ้านเราเรียกแทกซี่มารับเรียบร้อย จัดการตั๋วรถ เครื่องบินเอง ไม่ง้อโอสสักติ๊ด  รู้จักหญิงไทยน้อยไป  เรื่องของเรื่องที่กล้าเพราะ          หนึ่งแบคกราวเราดี  มีลุงยู่ที่เมกา  สองแฟนเรานะตอนนั้นเป็นเมกันที่อยู่ในไทย  สามเรียนได้เซอร์มาแล้วสองใบ  ต่อไปต้องเที่ยวสิ อิอิ  ก้ไปเที่ยวหนึงอาทิตแล้ควักกระเป๋าอีกห้าหมื่นจ่ายค่าตั่วบินกลับมาไทย  สะใจดี  ได้ใช้ชิวิตฮาดคอร์   ไม่รุ้จะบอกยังไงดี  แต่ไงก็บอกว่าเลี้ยงเด็กต้องเต็มร้อยนะ แล้วทุกอย่างจะดีตาม   เรารุ้สึกดีกับตัวเองนะ ถึงแม้ว่าอยุ่ไม่ครบปีแต่เราก้ทำได้ตาม จปส ของเรา  แนะนำของดีติดตัวที่ต้องมีนะ

-ภาษาต้องได้ , ต้องเข้าใจเด็ก และเต็มร้อยกับเขา  อย่าตีเขาละ,  รีบทำเอกสารที่โน่นให้เสร็จภายในหนึ่งเดือน , ต้องมีคนรู้จัก ณ ต่างแดน เยอะๆเผื่อ กรณีฉุกเฉิน  และจำไว้เลยว่า  เอเจนซี่ในเมืองไทยไม่มีปัญญาช่วยอะไรเราได้เลย  เค้าแค่ เก็บเงินค่าโครงการ ค่าสมัครเสร็จ ถีบขี้นเครื่องก้อหมดหน้าที่จ้า 

นี คือ คร่าวๆนะ  อยากรู้มากกว่านี้  เดี๋ยวมาเขียนเพิ่มให้  ออแพร์เป็นเรื่องสนุก  อย่าไปทุกข์กับมัน เงินหมดก้อหาใหม่ได้ ไปแล้วไม่สำเร็จก้ไปใหม่ได้ ใช้ชิวิตให้คุ้ม

ตอนนี้เราก็โอเค อยู่นะ นิสัยเลวร้ายแบบอิช้นนี้  เลยต้องมาเป็นแม่พิมพ์ของชาติไทย  อิอิ  สอนพิเศษเข้าปายยย จะได้มีเงินไปออแพรือีกที  อิอิ  Thank you to read it all  !!! 

 

 

ผู้แสดงความคิดเห็น Miss sara วันที่ตอบ 2009-11-05 22:28:45 IP : 119.31.48.210


ความคิดเห็นที่ 27 (3135647)
avatar
ตาล

ตอนนี้จะรอรีแมชเพราะอึดอัดมากเราดูแลเด็กโตแล้วถาษาเราไม่ดีเท่าไหร่แล้วเราต้องดูการบ้านเด็กด้วยซึกเราทำไม่ได้เลยสักวิชาก่อนมาเราก็บอกกับทำงโฮสแล้วเค้าบอกไม่เป็นไรเรามีหลักฐานเป็นอีเมลแล้วเวลาไม่เกินก็จริงแต่ทำงานตี 5 ที่บอกในอีเมลทำงาน 6.30 เราทำงานส่วนใหญ่เหมือนคนรับใช่เลย ซักผ้าเก็บห้องจัดตู้เสื้อผ้าตู้ในห้องน้ำ เก็บห้องน้ำเช็กถังขยะ เด็กเรา 12 กับ 16 เราต้องมัดผมให้ ได้ร์ผมให้แล้วกว่าจะสระผมก็ดึก แล้วเราอายไดณืผมเสร็จเร็วเพราะจะได้มาจัดการกับตัวเองบางแล้ว จะได้รีบนอนเพราะเราตื่นเช้ามาก เราซื้อโทรศัพเอง บ้านเค้าใกล้สถานี้รถไปแต่เวลาไปเราต้องนั่งแท๊กซี่ไป ไปกลับก็ 50 เหรียรวมทิบ รถมีให้ใช่แต่ห่วงโคตรพ่อ เราใช้เหตผลพวกนี้ในการรีแมชได้มั้ยเราอยู่ไม่มีความสุขเลยกับเด็กก็ไม่สนิทกันเราอยากเลี้ยงเด็กเล็กน่ารักดีแล้วก็จะได้สนิทกับเด็กด้วยกิจกรรมส่วนใหญ่เด็กจะสั่งเราทำแบเต้นตามฉัน มาเรียนกับฉัน อะไรประมาณนี้เราไมาชอบเลยอึดอัดมาก

ผู้แสดงความคิดเห็น ตาล (nu-namtan-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2009-12-08 07:26:44 IP : 69.118.227.232


ความคิดเห็นที่ 28 (3149136)
avatar
ประสบการณ์เป็นโฮสต์

อ่านที่น้องๆ หลายคนประสบมาแล้วสงสารมากๆ เข้าใจความรู้สึกว่าต้องกลับก่อนเวลาทั้งๆ ที่ตั้งใจมา และเสียเงิน เสียเวลาไปมากมาย  เพราะฉะนั้นเอเจนซี่ทีมา และ Counselor นี่ก็สำคัญมาก อย่างที่น้องเปิ้นเล่ามา น่าสงสารมากที่เค้าทิ้งๆ ขว้างๆ ปล่อยให้ต้องตะลอนๆ อยู่นอกบ้าน อะไรก็ไม่ได้กิน  อยู่บ้านเรายังไม่ลำบากอย่างนี้

สำหรับตัวพี่มีครอบครัวที่อเมริกา สามีพี่อยากได้ออแพร์มาเลี้ยงลูก พี่จะได้กลับไปทำงาน ตอนแรกก็ว่าจะพาออแพร์คนไทย แต่สามีอยากสอนภาษาจีนลูก และอีกอย่างพี่คิดว่าเอาเด็กคนไทยมาเป็นออแพร์ เค้าอาจไม่อยากมาบ้านพี่ เพราะมีโฮสมัมเป็นคนไทย กลัวจะไม่ได้ภาษา  เลยตกลงได้ออแพร์มาจากเมืองจีน  จะบอกว่าบ้านพี่เป็นโฮสที่ดีมาก  ถ้าไม่เชื่อพี่จะเล่ารายละเอียด แล้วจะรู้ว่าดีแค่ไหน  แต่ออแพร์ที่ได้มากลับแย่มากๆ (ในตอนแรก)  กลับกลายว่าพี่เป็นโฮสที่ทุกข์ทรมาน  แต่ตอนหลังดีขึ้น   ออแพร์พี่นี่ไม่รู้เลยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน ที่ไม่ต้องเจออะไรร้ายๆ แต่กลับกันเหมือนมาเป็นคุณนายบ้านพี่

อ้อ แล้วเอเจนซี่ที่พี่ใช้นะ ที่อเมริกาเรียกว่า goAupair ไม่รู้ว่าคอนเนคกับเอเจนซี่ไทยชื่ออะไร แต่บ. นี้ดีมาก กฏนี่ให้ฮอลิเดย์ออแพร์ ๔ วัน  เพราะพี่รู้ว่าอีกบ. นึง ออแพร์ไม่ได้ฮอลิเดย์เลย  น้องๆ ที่อยากมาลองถามหาเอเจนซี่อันนี้ละกัน อาจจะจ่ายแพงกว่า แต่เค้าก็ดูแลดีมากนะ จากประสบการณ์ของพี่

ผู้แสดงความคิดเห็น ประสบการณ์เป็นโฮสต์ วันที่ตอบ 2010-01-27 02:52:23 IP : 216.40.80.3


ความคิดเห็นที่ 29 (3157707)
avatar
Over the rainbow

เราคนนึง ที่ แอนตี้ (สุดๆ) ไทย - เมกัน มากๆๆ  คะ (มาโพสบอกแค่นี้ คะ) ไม่อยาก พาดพิงอะไร มาก แค่มาบอกความรู้สึก หุหุ

ผู้แสดงความคิดเห็น Over the rainbow ตอบโดยสมาชิกวันที่ตอบ 2010-02-25 13:28:56 IP : 113.53.177.89



[1]


Copyright © 2010 All Rights Reserved.