ReadyPlanet.com
dot
dot
รับข้อมูลข่าวสาร ThaiAuPairClub

dot
dot
ประมวลภาพสังสรรค์งานไทยออแพร์คลับจ้า
dot
bulletประมวลภาพสังสรรค์ครั้งที่ 6
bulletประมวลภาพสังสรรค์ครั้งที่ 5
bulletประมวลภาพสังสรรค์ครั้งที่ 4
bulletประมวลภาพสังสรรค์ครั้งที่ 3
bulletประมวลภาพสังสรรค์ครั้งที่ 2
bulletประมวลภาพสังสรรค์ครั้งที่ 1
dot
+++ เอเจนซี่ที่แนะนำ +++
dot


ลิฟอินแคร์กิฟเวอร์ แนนนี่แคนาดา ทำงานเรียนต่อเมืองนอก ไปต่างประเทศ
Cultureal Care Thailand


คิดให้ดีก่อนจะมาเป็นออแพร์ article

!!! คิดให้ดีๆ ก่อนจะมาเป็นออแพร์ !!!

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว .. เข้าเว็บนี้มาก็นาน แม้ว่าพักหลังนี้จะหายไป เพราะตัวเองพ้นจากสภาพการเป็นออแพร์แล้ว เลยไม่ค่อยได้มีเวลาสนใจตรงนี้มากนัก .. แต่อยากฝากอะไรไว้ให้ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่กำลังจะเป็นออแพร์ได้อ่านกันซักเล็กน้อยค่ะ

 

ก่อนตัดสินใจจะเป็นออแพร์ .. อยากให้ถามตังเองดูก่อน ว่า "เราอยากเป็นออแพร์จริง ๆ รึเปล่า .. หรือ เพราะแค่ อยากไปอเมริกา"

ก่อนอื่นต้องขอเล่าเรื่องตัวเองแบบคร่าว ๆ ก่อนนะคะ เพื่อความเข้าใจ .. คือก่อนที่เราจะรู้จักโครงการออแพร์ เรามีโอกาสได้ไปโครงการแลกเปลี่ยนของ YMCA โดยไปทำงานเป็น Camp Counselor ของ summer camp ที่อเมริกา  .. ไม่ได้จะอวดอ้างสรรพคุณนะคะ .. แต่จะบอกว่า มันเป็นบ่อเกิดของความติดใจค่ะ .. อยากกลับไปอเมริการอีก .. เพราะการไปแคมป์สามเดือนเนี่ย ได้เจอแต่เรื่องดี ๆ เพื่อน ดี ๆ แล้วก็ได้ใช้ภาษาเต็มที่ เพราะอยู่ที่แคมป์เกือบสามเดือน โดยมีคนไทยแค่สองคน .. ทุกอย่างเลยเป็น + หมด .. ไม่เล็งเห็นว่า การไปอเมริกาไม่ดีตรงไหน

และด้วยอาการติดใจนี้ ก็เดินทางกลับมาเมืองไทยทั้ง ๆ ที่ยังติดใจนั่นแหละค่ะ ... และ บังเอิญมาก วันแรกที่กลับมาถึงเมืองไทย .. เพื่อนโทรมาหาที่บ้าน บอกว่า ตอนนี้มันอยู่เอมริกา มากับโครงการออแพร์ .. นึกออกมั้ยคะ .. อารมณ์คนมึงเพิ่งกลับมา เลยอยากกลับไปใหม่ .. ก็เลยถามเพื่อนว่าโครงการนี้มันเป็นยังไง สมัครยังไง แต่ถามไม่ละเอียดหรอกค่ะ .. เพื่อนก็ให้เบอร์เอเจนซี่แห่งหนึ่งมา .. แล้วเพื่อนก็บอกให้เราฟังแต่สิ่งดีๆ  ว่าสนุกสนาน อย่างนั้นอย่างนี้ .. อยู่ห้องส่วนตัว เสาร์อาทิตย์หยุด .. มีรถให้ใช้ ไปไหนมาไหนได้ ไม่มีปัญหา .. เราเลยเข้าใจว่า ทุกที่มันคงเป็นแบบนั้น  .. วันรุ่งขึ้นแลยไปสอบ และสมัครเลยค่ะ .. ตอนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มีเอเจนซี่หลายที่ .. คิดว่ามีที่นั่นที่เดียว เลยสมัครไปแบบ ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

พอสมัครก็รู้สึกว่า เออ .. มันง่ายจัง .. อีกสองวันเอาเลย .. จ่ายเงิน 6000 บาท .. ตอนนั้น จ่ายไปเพราะคิดแต่ว่าอยากจะไป โดยไม่คำนึงว่า ต่อจากนี้เราจะต้องเจออะไร ...

พอหลังจากสมัครเสร็จเรียบร้อย .. ก็ต้องเก็บชั่วโมงใช่มั้ยคะ .. ทีนี่โชคดีตรงที่ ขอใบรับรองการทำงานร่วมกับเด็กตอนที่ไปทำกะ YMCA ได้ .. ก็เลยประหยัดเวลาไปบ้าง ... แต่ก็รอเป็นเดือนนะคะ กว่าจะได้จดหมายจากทางอเมริกา และชั่วโมงก็ยังไม่พออยู่ดี เพราะเราอยู่แต่กะเด็กโต ... ก็เลยไปฝึกเลี้ยงเด็กกะเนอซเซอรี่ (ซึ่งเจ้าของเนอซเซอรี่ ใจดี และ เฮฮา ที่ซู้ดดดด )

และช่วงที่รอเก็บชั่วโมงเนี่ยแหละค่ะ ... เราก็เริ่มได้รู้จักกับเว็บของพี่ทันย่า ... ได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกะผู้มีประสบการณ์หลาย ๆ คน .. รวมถึงเพื่อนเราเองที่เป็นออแพร์ ก็เริ่ม ค่อย ๆ บอกข้อเสียของการเป็นออแพร์ทีละเล็กทีละน้อย .... แต่นึกออกมั้ยคะ ... ว่าตอนนั้น ใจเรามาทางนี้ค่อนข้างเยอะ .. ไหนจะเสียเวลาไปฝึกเลี้ยงเด้กแล้วด้วย .. แล้วพี่นี่เนอซเซอรี่ก็ดีมาก ๆ .. เพื่อน ๆ อีก .. ยิ่งฝึกนานมันเลยยิ่งมีความหวัง ... เลยคิดแต่ว่า ชั้นคงไม่โชคร้าย

ซึ่งนับเวลาตั้งแต่สมัคร จนฝึกเสร็จ ก็เป็นเวลาประมาณ 4 เดือนค่ะ ... ทีนี่พอส่งเอกสาร ... จำได้ว่ารอนานมากกกกกกกกกค่ะ ... แต่จะให้ไปสมัครที่อื่น ก็เสียดายเงินค่ะ เงินตั้ง 5-6 พัน ทำอะไรได้ตั้งเยอะ ก็เลยอดทน รอ  ๆ ๆ ๆ ... แต่ตอนนั้นยังโชคดีค่ะ .. ได้งานพิเศษทำ บริษัทใหญ่โตซะด้วย (จนตอนนี้ยังแอบเสียดาย ไม่น่าโง่เลย) ... แต่ด้วยความที่ใจให้ออแพร์มาเยอะแล้ว เลยทำไปแค่สองเดือนตามสัญญาค่ะ .. ซึ่งระหว่างที่ทำงาน บอกได้เลยค่ะว่า ไม่มีคอลมาเลย .. ทั้ง ๆ ที่ทางเอเจนซี่บอกตั้งแต่สมัครวันแรกเลยว่า ส่งเอกสารแล้ว รอประมาณเดือนเดียวก็ได้คอลแล้วค่ะ .. 1 เดือน .. 2 เดือน .. 3 เดือน ไม่มา ..  .. โทรไปถามข่าวคราวหลายหน แต่ก็ไม่มีคนสนใจ .. จนทนไม่ไหว เข้าไปวิจารณ์ในเว็บบอร์ดเลยค่ะ .. ทีนี้แหละค่ะ .. เป็นผล ทุกคนสนใจทันที .. หึ หึ .. สนใจไม่ธรรมดาซะด้วย .. ประกอบกับ ตอนนั้นมีคอลติดต่อเข้ามาพอดี ... ด้วยความที่เรารอนาน .. เลยพิจารณาโฮสบ้านนี้แบบไม่ถ้วนถี่พอ แล้วก็ตัดสินใจแม็ทช์ ... คือเท่าที่อ่าน ๆ กะคุย เค้าก็ไม่ได้แย่นะคะ .. แต่แค่ เราใจร้อนไป เพราะถ้าเลือกให้ดีกว่านี้ ก็อาจจะได้ดีกว่านั้

จริง ๆ ก่อนแมทช็ก็ลังเลค่ะ ว่าอยากรอ แต่อีกใจนึงก็แบบ รู้สึกว่าตัวเองเสียเวลามาเยอะแล้ว ไม่อยากรอแล้ว .. เลยตัดสินใจแมทช์ไป

แต่พอหลังแมทช์ .. ระยะเวลาเตรียมตัวก่อนที่จะไป ... บอกได้เลยค่ะ ว่ามันเป็นสองเดือนที่ทรมาณมากกกก ... เข้าใจอารมณ์มั้ยคะว่า คนมันไม่อยากไปแล้ว .. เพราะรู้สึกแล้วว่ามันไม่ใช่ตัวเรา ... แต่ที่ต้องไปเพราะว่า เสียเวลา เสียเงินไปเยอะแล้ว .. แล้วถ้าจะไม่ไปขั้นมา จะบอกที่บ้านว่าอะไร ... เลยต้องไปค่ะ .. ยังจำได้เลยว่า .. ก่อนขั้นเครื่อง หลังจากบอกให้พ่อ-แม่กลับไปแล้ว .. เรากอดเพื่อนและบอกว่า "ไม่อยากไปเลยว่ะ"

และเมื่อไปถึง ... บอกได้เลยค่ะ .. อยากกลับบ้านตั้งแต่อาทิตย์แรกเลย ... ตอนนั้นโฮสยังไม่ออกลายด้วยซ้ำนะคะ .. แต่ว่า เราเป็นคนที่เคยมีเพื่อนเยอะ .. อยู่กะครอบครัว กะเพื่อนทุกวัน .. พอไปที่นู่น ไม่มีใคร มันเหงามาก .. วัน  ๆ ก็พุดคนเดียว เพราะเด็กที่เลี้ยงก็ยังพูดไม่ได้ .. นี่ยังดีนะคะ .. ที่บ้านใกล้ ๆ กันมีเพื่อนออแพร์คนนึง แล้วก็เป็นเพื่อนที่ดีด้วย .. เลยทน ๆ อยู่ ๆ ไป

แต่แล้ววันเวลาผ่านไปมันโกหกตัวเองไม่ได้ค่ะ ... ยิ่งอยู่ ๆ ไปก็ยิ่งรู้สึก เกลียดชีวิตแบบนี้ขึ้นมาทุกวัน ๆ ... ถ้าลำพังมันแค่ความรู้สึกเราเอง เราก็ยังพออดทนได้ใช่มั้ยคะ .. แต่อยู่ไปอยู่ไป โฮสเริ่มออกลายค่ะ .... อยากรู้มัยเป็นไง

1. โฮสกลับบ้านเลทบ่อยมากกกกกกกกก แม้กระทั่งวันที่เรามีเรียน ... แต่ขอโทษ ไม่เคยให้เงิน extra เราเลย ... ตอนนั้นคิดจะพูด ๆแต่ก็แบบ พยายามคิดว่า เอาวะ .. เค้าดีกะเราเรื่องอื่น อย่างน้อยเค้าก็ไม่เคยงงกะเราเรื่องกิน .. อยากกินไรก็กินเลย .. มันเลยเกิดความเกรงใจ .. ทำให้เราทำจำยอมไป

แต่พออยู่ไป ๆ นาน ๆ มันเริ่มแย่ลง ๆ สิคะ

2. โฮสผู้ชาย ... ใส่กางเกงในตัวเดียงเดินรอบบ้านเลย ... คือ ครั้งแรกที่เห็น มันเป็นความบังเอิญ .. ประมาณว่าเสื้อเค้าอยู่ในห้อง laundry เค้าเลยเดินมาหยิบ คงไม่คิดว่าเราจะอยู่ข้างล่างพอดี .. ตอนแรกคิดงั้นค่ะ ... แต่พอมันเห็นว่าเราไม่พุดอะไร .. ทีนี้ทำบ่อยมาก .. แล้วขอโทษ .. ทำตอนที่โฮสผู้หญิงไม่อยู่ แล้วโฮสผู้หญิงก็คงไม่เคยรู้เรื่องนี้ ..... อยากบอกว่ามันแย่มากค่ะ .. คิดดูสิคะ ผู้ชายหนักร้อยกว่าโล นุ่งกางเกงในชั้นเดียว เดินลงมาอุ้มเด็กส่งให้คุณ ... โอ้โห ... มันเป็นฝันร้ายยยยมากกกกกกกก น่าขยะแขยงที่สุด

3. ก่อนไป ตกลงกันไว้ว่า เค้าจะให้เราทำส่วนใหญ่ จันทร์ถึงศุกร์ แล้วจะมีเดือนละไม่กี่ครังที่จะให้ทำวันเสาร์ ... แต่พอไปถึงจริงๆ  โอ้โห ... ให้ทำเดือนละสามเสาร์เลยค่ะ ... อย่าคิดนะคะว่าจะได้เอ็กซ์ตร้า ... ไม่ค่ะ .. แกให้หยุดวันพุธครึ่งวันแทน ..แล้วขอโทษ หยุดวันพุธ แล้วจะให้ดิชั้นทำอะไร ... เพื่อนก็ทำงานกันหมด รถก็ไม่มีให้ .. พระเจ้า .. เหมือนติดคุกทั้งเป็น

4. ก่อนไปบอกว่าจะให้รถใช้เวลาไปเรียน .. แต่ขอโทษ .. เรียนไปสามคอร์ส ไปกะเพื่อนข้างบ้านตลอดค่ะ ไม่เคยให้ใช้รถ .. ที่ทนอยู่เพราะเค้าพยายามพูดว่า เค้าจะดูรถให้ เค้ากำลังดูให้อยู่ จะซื้อให้ .. เราก็พยายามคิดแต่ว่า .. อืม .. ทนๆ ไป ๆ ๆ มีรถแล้ว คงมีอิสระมากขึ้น .... อยู่ไป 5 เดือนค่ะ กว่าจะได้

5. ด้วยความที่เด็กที่เราเลี้ยงเพิ่งจะขวบเดียว .. ก่อนเราไปถึง เค้าให้ปู่กะย่าเด็กเลี้ยง แล้วปู่กะย่า ตามใจมากกกกกกกกกกกกกกก ... พอเราไม่ตามใจอย่างปู่กะย่าเค้า ... เด็กมันยังพูดไม่ได้ก็เอาแต่ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  ทั้งวัน ... ปวดประสาทมากค่ะ

คร่าว ๆ ก็มีเท่านี้แหละค่ะ .. ยังมีอีกเยอะ ... อืม .. แต่บอกก่อน... เราใช้ชีวิตการเป็นออแพร์อย่างขมขื่นแค่ 5 เดือนครึ่งเท่านั้นแหละ

ด้วยความที่ระหว่างที่อยู่ที่นั่น เราคิดมาตลอดว่า ทนไปก่อน ๆ ๆ .. ถ้าได้รถแล้วอะไร ๆ คงดีขั้น ... แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นค่ะ ... ได้รถมา .. ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดี .. เพราะให้ทำงานทุกเสาร์เหมือนเดิม แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปเจอเพื่อน เจอคนล่ะคะ ... ทีนี้เราเลยคนไม่ไหว .. พูดกะเค้า

เช้าวันนึง ก่อนที่ตาโฮสผู้ชายจะออกไปทำงาน ... คือตารางอาทิตย์นั้นอ่ะ .. เค้าให้เราทำ1 เสาร์ กะอีก 2 อาทิตย์ .. แต่ทีนี้ อาทิตย์นั้นเนี่ย มันติดงาน มีทติ้งของออแพร์ เราเลยบอกเค้าว่า เราทำไม่ได้ ... เค้าเลยบอกว่า งั้นยูทำวันเสาร์นี้แทนได้มั้ย  ... เราก็ลองดูตาราง ถ้าเราทำ ก็เท่ากะว่า เราทำงานทั้งเสาร์ ทั้งอาทิตย์เลย เราเลยทนไม่ไหว .. บอกเค้าว่า

.. ขอพูดหน่อยละกัน .. เราทนมานแล้ว ..

ไหนก่อนมาตกลงกันว่า จะให้ทำแค่เดือนละ 1 หรือ สองเสาร์ .. แต่นี่ตั้งแต่อยู่มา ให้เราทำมาเดือนละสามเสาร์ตลอดเลย

.. รู้มั้ยคะว่า เค้าตอบมาว่าไร

... ใครบอกเธอล่ะ .. ออแพร์เค้าให้หยุดเต็ม ๆ แค่เดือนละอาทิตย์เองนะ... แล้วก็เดินออกจากบ้านไปทำงานเลย .. ทั้ง ๆ ที่ยังคุยกะเราไม่เสร็จ ..

เท่านั้นแหละค่ะ .. ความอดทนที่สะสมมา 5 เดือนกว่า ๆ พอกันที .. เราเดินขึ้นไปเก็บกระเป๋าเตรียมไว้เลยค่ะ .. เพราะคิดว่าไม่อยู่แน่ ๆ แล้ว .. ได้ฤกษ์กลับบ้านซะที ไม่รู้จะทนไปทำไม

แล้วก็คิดถูกค่ะ .. พอวันศุกร์กลับมา เค้าก็ไม่คุยกะเรา แล้วเรารีบออกไป เพราะเรามีเรียน .. เลยไม่คุยกันเลย .. พอวันเสาร์ เราได้หยุด ก็เลยไปนอนบ้านเพื่อน .. พออาทิตย์เย็น กลับมาบ้าน เจอโน๊ตแปะอยู่ที่ตู้เย็นว่า พรุ่งนี้ยูไม่ต้องทำงานนะ แล้วรอพบแอเรียไดเร็คเตอร์ ตอน 6 โมงด้วย

 เท่านั้นแหละค่ะ ... พอจะเดาได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น .. เราก็เก็บของที่เหลือ แล้วโทรบอกเพื่อนเลยว่า .. ถ้าฉุกเฉินอ่ะ มารับด้วยนะ .. เพราะคิดว่า คงไม่อยู่แล้วแน่ ๆ .... และแล้ว

ความซวยเกิดขึ้นจริงค่ะ ... พอเราคิดว่า โฮสคงจะรีแมทช์แน่ ๆ เลย ขับรถออกไปเตรียมซื้อของที่จะเอากลับเมืองไทย .. แล้วความซวยยยยยยรุนแรงบังเกิด ... ขับรถชนค่ะ ... ตอนนั้นเครียดมาก ทำไรไม่ถูก .. คือถ้ารถที่ชนธรรมดาก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ Ford Classic ปี 1973 โห!! ... เคยเห็นมั้ยคะ .. ไอ้รถที่เค้าโชว์กันในพิพิธภัณฑ์อ่ะค่ะ ... แล้วไงล่ะ ... จากที่ตกอยู่ในสถานะเป็นต่อ .. เลยตกเป็นรองทันที

พอ area director มา .. เค้าก็พูดทำนองว่า ... จะให้เรารีแมทช์ โดยที่ตาโฮสผู้ชายบอกว่า เราทำงานได้ไม่ตรงตามความต้องการของเค้า บอกว่าเราเห็นเพื่อนสำคัญกว่าลูกเค้า .... แล้ว area director ก็เสนอว่า ให้ไปอยู่บ้านเค้าก่อนได้ ระหว่างรอรีแมทช์ .. ด้วยความที่เค้าคิดว่า เราคงอยากเป็นออแพร์ต่อ ... เค้าถามว่ามีอะไรจะถามเค้ามั้ย .. เราก็บอกว่า .. เรื่องรถว่ายังไง .. จากตอนแรกที่คิดว่าจะพูดให้หมดว่าที่ผ่านมาเราต้องเจออะไรบ้าง .. แต่เพราะเรื่องรถ เลยทำให้เราพุดไม่ออก ... เราเลยไม่พุดไรมาก แค่บอกเค้าว่า  ... ไม่ต้องหาครอบครัวให้เราหรอก .. เราอยากกลับบ้านตั้งแต่เดือนแรกที่อยู่ที่นี่แล้ว

ทั้งสามคนก็อึ้งกันหมดค่ะ .. คงอึ้งว่า ที่แท้เรารู้สึกแบบนี้ .. แต่พอเราพูดไปแบบนั้น ทีนี้เค้าพุดดีเลยค่ะ ... ตาโฮสผู้ชายเอาใหญ่เลย ... บอกว่า จริง ๆ แล้วยูเป็นคนฉลาด .. คล่องแคล่ว .. คงทำอย่างอื่นได้มากกว่าการมาเป็นออแพร์ .. อย่างนู้นอย่างนี้ สาระพัด .. แต่ฝันไปเถอะ .. ชั้นไม่เชื่ออะไรอีกแล้ว ... พอคุยเสร็จ เราก็ไปเก็บของที่เหลือ แล้วก็รอเพื่อนมารับ

ระหว่างที่รอคุณแม่ส่งตั๋วเครื่องบินมาให้ ก็ลี้ภัยไปอยู่บ้านเพื่อนค่ะ ... โฮสเพื่อนก็น่ารัก เฮฮามาก .. ต้องขอบคุณเค้าจริง ๆเพราะถ้าไปอยู่โรงแรมคงหมดตัวได้ ... 1 อาทิตย์นั้นรูสึกปลดปล่อยมาก .. เหมือนนกที่ถูกปล่อยออกจากกรง แล้วก็ รอเวลากลับบ้าน

หลังจากนั้น เราไม่เคยติดต่อกะครอบครัวนั้นอีกเลย ... ส่วน area director เค้าก็ดีกะเรานะ บอกเราว่า ส่งข่าวให้เค้ารู้บ้าง ถ้าอยู่เมืองไทยแล้ว แล้วก็ มีไรให้เค้าช่วยก็บอก ... พอกลับถึงเมืองไทย เราเลยเมลไปบอกเค้าว่า ... ตอนนั้อยู่เมืองไทยแล้ว ... มีความสุขมาก ๆ เลยที่ได้ชีวิตตัวเองกลับคืนมา .. เค้าก็ตอบกลับมาว่า .. เค้าดีใจด้วยที่เรามีความสุข และโปรดจดจำแต่สิ่งดี ๆที่ได้จากครอบครัวนั้น ... เราก็อืม รับรู้ แต่ก็ไม่คิดจะตอบกลับไปอีก

--------

เรื่องก็มีอยู่แค่เนี้ยแหละค่ะ ... อยากจะเล่าเพราะอยากให้คนที่อยากไปเป็นออแพร์ ถามตัวเองอีกซักครั้งนึงว่า .. เราอยากเป็นออแพร์จริงๆ รึเปล่า

นี่มันเป็นแค่เรื่องราวจากเรา... เราบอกได้เลยค่ะ .. ว่าเพื่อนเราหลายคนที่เป็นออแพร์อยู่ .. เค้าก็บอกเราว่า เค้าก็ไม่ได้มีความสุขเลยค่ะ .. แต่ที่ยังทนอยู่ เพราะอยากฝึกภาษา บ้างก็บอกว่า อยากเก็บเงิน บ้างก็บอกว่า กลับมาก็ไม่รู้จะทำอะไร .. หรือ บางประเภทก็ติดแฟน

อันหลังนี่อันตรายนะคะ ... อย่าไปเชื่อผู้ชายที่ทำมาเป็นคบกะเราแล้วบอกเราว่า โดดโครงการมาแต่งงานกะเค้า .. เพราะมีออแพร์เคยเจอมาแล้วค่ะ .. โดดมาแล้ว ผู้ชายทิ้ง .. ทำไงล่ะคะ .. ก็ต้องอยู่แบบเป็นโรบิ้นฮูดต่อไป

----------------- 

... เปลี่ยนใจก่อนไม่สาย .. ดีกว่าเสียเวลาไปโดยที่ไม่ได้อะไรแบบเรา .. มันไม่คุ้มเลยค่ะ ... โดยเฉพาะคนที่มีงานดี ๆ มั่นคง เงินเดือน ดี ๆ อยู่แล้ว .. อยากให้คิดใหม่อีกที 

...  แต่ถ้ามั่นใจแล้วว่าอยากเป็นออแพร์ เลือกโฮสให้ดีค่ะ ..  ถามได้เท่าที่อยากรู้ เพราะถ้าเค้าดีอยู่แล้ว เค้าคงไม่คลางแคลงใจที่จะตอบเรา

แต่ถ้าใครที่คิดว่า ชั้นแค่อยากไปอเมริกา ... ทางเลือกอื่น โครงการดี ๆ  อื่น ๆ ก็มีค่ะ

 

ที่มาเขียนนี่ ไม่ได้อยากจะทำให้คนที่จะไปหมดกำลังใจนะคะ ... เพราะคนที่เค้าไปแล้วอยู่ดีมีความสุขก็มีมากมายถมไป ... แต่แค่อยากจะแชร์ประสบการณ์กะมุมมองอีกมุมให้ฟัง .. ไม่อยากให้ใครต้องเจอสภาพเดียวกะเรา .. เหนื่อยค่ะ .. ที่ต้องร็องไห้ซ้ำ ๆ ๆ ทุกคืน ๆ ๆ .. ร้องเพราะต้องอดทน มันเหนื่อยกว่าร้องเพราะเสียใจนะคะ ... เพราะมันเป็นการร้องที่ไม่อยากให้ใครได้ยิน

สุดท้าย อยากจะบอกว่า โครงการนี้ทำให้เราคิดได้อย่างนึงค่ะ ....  ชั้นรักเมืองไทยที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
                                          

                                                                       ...... Pp




มุมออแพร์น่ารู้

อยากเป็นออแพร์ใช่ไหม article
108 คำถามกับโครงการออแพร์ อเมริกา article
เตือนภัยเพื่อนๆ ชาวออแพร์ที่หาโฮสต์เอง article
ตัวแทนโครงการ ออแพร์ทั้ง 14 แห่งในอเมริกา article
การขอหนังสือเดินทาง (passport) article
การขอใบประวัติอาชญากรรม (ใบรับรองความประพฤติจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติ) article
คำแนะนำยามสัมภาษณ์กับโฮสต์ article
10 ความคาดหวังจากโฮศต์สู่ออแพร์ article
ปลอดภัยไว้ก่อน article
การออกนอกประเทศขณะเป็นออแพร์ article
แต่งกายรับฤดูหนาว article
Time out การลงโทษ! article
โอกาสทางการศึกษากับโครงการ"ออแพร์" article
Daylight Saving Time article
เทศกาล Halloween(All-hallow-evening )
เทศกาล Thanksgiving
Scam โฮสต์หลอกหลวง article
ฉันคืออแพร์ พี่เลี้ยงเด็กอินเตอร์ article
ฟุดฟิดฟอไฟไปกับธัญญ่า (ตอน2) article
ฟุดฟิดฟอไฟไปกับธัญญ่า( ตอนที่ 1) article
Rematch การเปลี่ยนครอบครัว article
10 คำแนะนำ สำหรับการเป็นผู้ประสบความสำเร็จ article
Social Security Card article
ประกาศปรับรายได้ออแพร์อเมริกา article
บทสัมภาษณ์ของธัญญ่ากับหนังสือ EXIT article
ธัญญ่าและโครงการออแพร์ ทางITV article
Tanya on Mc Sentinel Newspaper article
"The Nanny Diaries" หนังบันทึกพี่เลี้ยงเด็ก article
ท่องจำขึ้นใจ article
ประกาศขึ้นค่าธรรมเนียมการขอวีซ่าประเทศอเมริกา article
ปัญหา ปัญหา article
เทศกาล Easter article
คำถาม-คำตอบ ที่ควรรู้กับโครงการออแพร์ article
108 คำถามกับโครงการออแพร์ (หน้า 2)
108 คำถามกับโครงการออแพร์ (หน้า 3)
108 คำถามกับโครงการออแพร์ (หน้า 4)
ประวัติไทยออแพร์คลับ



Copyright © 2010 All Rights Reserved.

 

   

      

www.thaiaupairclub.com จุดประสงค์ของเวบ คือ มีไว้เพื่อเป็นจุดศูยน์กลางแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ประสบการณ์ ของสมาชิก และเพื่อสร้างมิตรภาพของออแพร์ ทั้งบุคคลที่สนใจโครงการ เป็นออแพร์อยู่ หรือ สิ้นสุดการเป็นออแพร์แล้วก็ตาม ข้อมูลทั้งหมดมาจากประสบการณ์ของสมาชิกแต่ละคนที่แตกต่างกันไป ขอให้ใช้ดุลยพินิจในการพิจารณาและรับข้อมูล ทางเวบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการสนับสนุนคนไทย ให้เดินทางเข้าอเมริกาอย่างผิดกฏหมาย หรือผิดวัตถุประสงค์ของการเป็นออแพร์

www.thaiaupairclub.com is the first Thai au pair community web site in Thailand. We have friendly and warm welcome for everyone, plese feel free to join us. We would love to help each other by sharing opinions and experiences openly. More than that, we would love to make our au pair program to be great experiences for everyone. Au pair is experiences for life.

รูปภาพ และ บทความทั้งหมดบนเวบนี้ ไม่อนุญาตให้ทำการพิมพ์ หรือนำไปเผยแพร่ แจกจ่าย แก้ไขโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของเว็บ tanya@thaiaupairclub.com